Redactie DuurzaamBedrijfsleven.nl 10 juli 2013, 11:01

Plasticindustrie: EU moet dumpen plastic verbieden

Plasticproducenten willen dat de EU het dumpen van plastic gaat verbieden om recycling te stimuleren. Zo willen ze zich wapenen tegen grillige olieprijzen.

Plastics e1373446605370

In 2008 spraken de EU-landen af om in 2020 de helft van al hun afval te recyclen. Helaas belandt anno 2013 het grootste gedeelte van het Europese afval nog steeds op vuilstortplaatsen en recyclen EU landen gemiddeld nog maar 25 procent van hun afval. Voor plastic liggen de recyclingpercentages tussen de 15 en de 30 procent.

De plasticindustrie wil nu dat de Europese Unie het dumpen van plastic gaat verbieden vanaf 2020. Dat zou de recycling van plastics stimuleren, waardoor de industrie meer beschikking zou krijgen over gerecyclede grondstoffen. Dat is gunstig voor de industrie omdat de prijzen van olie, de belangrijkste grondstof voor plastic, nogal grillig zijn.

‘We willen graag dat de Europese Commissie kijkt naar het verbieden of het uitfaseren van het dumpen van recyclebare materialen,’ aldus Hanane Taidi van PlasticsEurope, de brancheorganisatie van Europese plasticfabrikanten.

Stimulans voor recycling

Uit cijfers van de EU-milieuorganisatie EEA blijkt dat een verbod op dumpen meestal inderdaad leidt tot hogere recyclingpercentages. De EEA keek naar de recyclingpercentages per EU-land en concludeerde dat landen met hoge recyclingpercentages allen restricties hebben op het dumpen van afval. Deze landen, onder andere Duitsland, Nederland, Zweden en Tsjechië, recyclen ongeveer 30 tot 40 procent van hun plastic. Landen als Cyprus, Frankrijk, Griekenland en Finland recyclen minder dan 20 procent van hun plastic.

De recycling van plastic wordt steeds belangrijker naarmate de vraag naar plastics groeit. Sinds de eeuwwisseling is er meer plastic geproduceerd dan in de honderd jaar daarvoor. Verwacht wordt dat de vraag naar plastics tot 2050 nog drie keer zo groot zal worden.

Bron: Euractiv
Foto:  stevendepolo via Flickr.com

Tennisballen reizen ruim 81.000 kilometer

Slazenger, de typisch Britse sportartikelenfabrikant, is al sinds 1902 de officiële bal leverancier voor Wimbledon. Het bedrijf heeft zijn hoofdkantoor gevestigd in Shirebrook in Derbyshire. Hemelsbreed is dat ongeveer 250 kilometer bij Wimbledon vandaan. Toch vliegt hun officiële Wimbledon tennisbal tussen elf landen en over vier continenten voordat deze wordt geassembleerd in Bataan in de Filipijnen waarna hij zijn laatste 11.000 kilometer aflegt naar het Centre Court. Dr Mark Johnson, Associate Professor of Operations Management van de Warwick Business School, nam een diepere kijk in de toeleveringsketen van de tennisballen en ontdekte een verrassend lange en ingewikkelde reis naar een van ’s werelds grootste sport evenementen. Langste reis “Het is een van de langste reizen die ik een product ooit heb zien maken.” vertelt Johnson. “Op het eerste gezicht lijkt meer dan 81.000 kilometer reizen om een tennisbal te maken natuurlijk belachelijk, maar het toont wel het mondiale karakter van de hedendaagse productie. Uiteindelijk is dit dus de meest kosteneffectieve manier om tennisballen te maken.” “Voor de financiële crisis waren de logistieke kosten erg hoog en daardoor hielden veel bedrijven hun productie dicht bij hun bron van grondstoffen, maar dat is nu niet meer gebruikelijk.” legt Johnson uit. Complexe keten In een complexe toeleveringsketen van materialen worden klei uit de VS, silica uit Griekenland, magnesiumcarbonaar uit Japan, zinkoxide uit Thailand, zwavel uit Zuid-Korea en rubber uit Maleisie verscheept naar Bataan. Hier wordt het rubber gevulkaniseerd om het slijtvaster te maken. Daarnaast wordt wol ingevlogen uit Nieuw-Zeeland naar Strout in Engeland waar het wordt omgezet in filt en vervolgens doorgestuurd naar Bataan in de Filipijnen. Ondertussen worden ook naftaleen uit China en lijm uit Basilan naar Bataan gebracht waarna de ballen geproduceerd kunnen worden. Tenslotte arriveren hier ook de blikken vanuit Indonesië en kunnen de ballen verpakt worden voor verzending naar Wimbledon. “Los van het feit dat het Slazenger wel gelukt is om de toeleveringsketen vrij kort en gecentreerd rond de Filipijnen te houden, zorgen de wol en klei voor een fikse bijdrage in het aantal afgelegde kilometers.” aldus Johnson. Bron: wbs.ac.uk Foto: Horia Varlan via Flickr en wbs.ac.uk