Expertredactie Change Inc. 17 november 2026, 13:00

Haagse startup helpt organisaties met digitale toegankelijkheid: 'Minder aandacht voor diversiteit, maar menselijkheid werkt nog steeds'

Webshopknoppen die niet uit elkaar te houden zijn voor kleurenblinde mensen, video’s die niet te volgen zijn voor slechthorenden: Vincent van Brakel weet er alles van. Met het Haagse impactbedrijf Audit House helpt hij organisaties om hun sites en apps digitaal toegankelijk te maken. ‘Een toegankelijke site betekent in veel gevallen ook meer omzet.’

AuditHouse helpt organisaties om hun websites en apps digitaal toegankelijk te maken. Het is voor zowel overheden als bedrijven verplicht om toegankelijke websites te maken. | Credits: Rogier Chang

Negenduizendhonderdvierendertig. Zo veel sites en apps bezit de Nederlandse (semi-)overheid. Maar nog geen 10 procent daarvan is voor elke Nederlander te gebruiken.

Wie ‘digitale toegankelijkheid’ hoort, denkt al snel aan mensen op leeftijd die moeite hebben met een maatschappij die steeds meer digitaal is. Maar het begrip is breder dan dat, zegt Vincent van Brakel. Het gaat ook over de vraag of websites te gebruiken zijn door mensen die slechtziend, kleurenblind of slechthorend zijn, die (tijdelijk) geen muis kunnen gebruiken door een motorische beperking of een operatie, of die bijvoorbeeld snel zijn afgeleid omdat ze ADD hebben.

In totaal, zegt Van Brakel, behoort zeker 20 procent van de Nederlanders tot die groep. ‘We gaan er allemaal een keer mee te maken krijgen, zeker met de vergrijzing in dit land.’

Daarom richtte hij de startup Audit House op. Die helpt organisaties om hun websites en apps wél digitaal toegankelijk te maken. Van Brakel: ‘Voorheen optimaliseerde ik websites voor vindbaarheid door zoekmachines. Maar optimaliseren voor mensen bleek veel leuker.’

Een toegankelijke website

Hoe een compleet toegankelijke website eruitziet is moeilijk te omschrijven. Elke groep heeft weer andere behoeften, zegt Van Brakel. Mensen die doof of slechthorend zijn, hebben bijvoorbeeld ondertiteling bij video’s nodig. Bewegende of knipperende beelden kunnen sommige mensen sterk afleiden en moeten daarom kunnen worden gestopt. En wie geen muis kan gebruiken, moet kunnen navigeren met alleen het toetsenbord.

Belangrijk is in elk geval dat zowel de voor- als de achterkant van de website goed zitten. ‘Een site kan qua design nog zo overzichtelijk en makkelijk te gebruiken zijn, maar als de code erachter niet klopt, kan het zomaar zijn dat blinde mensen die een schermlezer gebruiken op een webshop niet ‘Winkelwagen’ horen, maar alleen ‘Knop”, legt Van Brakel uit. In totaal zijn er 55 eisen waaraan overheids- en commerciële sites en apps moeten voldoen.

De scans van Audit House nemen sites dan ook geheel onder de loep. En met de software die het bedrijf verkoopt, kunnen organisaties dat ook zelf doen.

Meer interesse door wetgeving

Het is voor zowel overheden als bedrijven verplicht om toegankelijke websites te maken. Voor de overheid geldt dat sinds 2020 onder de Wet digitale overheid, voor grote commerciële partijen sinds 2025 onder de European Accessibility Act (EAA). Alle bedrijven die iets verkopen aan consumenten, moeten nu digitaal toegankelijke websites, apps en andere digitale producten hebben.

Vincent van Brakel van Audit House.

Vincent van Brakel: ‘Voorheen optimaliseerde ik websites voor vindbaarheid door zoekmachines. Maar optimaliseren voor mensen bleek veel leuker.’ | Credits: Rogier Chang

Van Brakel, die zich nu zes jaar bezighoudt met digitale toegankelijkheid, ziet de interesse daardoor sterk toenemen. ‘Met Audit House richtten we ons in eerste instantie op overheden en semi-overheden. Maar door de nieuwe wetgeving kloppen ook steeds meer bedrijven bij ons aan. We werken nu veel voor webwinkels en bedrijven in de financiële sector. Iedereen zou immers een bankrekening moeten kunnen openen, of kunnen beleggen.’

Menselijkheid én omzet

De wetgeving is er. Maar als Van Brakel bij bedrijven komt, richt hij zich toch liever op het menselijke aspect van digitale toegankelijkheid. ‘Iets moeten, daar houden veel bedrijven niet van. Motivatie ontstaat niet als we alleen met een rode pen door een website gaan. Maar als ik zeg dat een organisatie 20 procent van de mensen buitensluit, komt dat wel aan. Ondanks de tegenwind voor diversiteit en inclusie merk ik dat menselijkheid werkt.’

Het liefst brengt hij iemand mee die dat in de praktijk kan laten zien. ‘Dat overtuigt meer dan als ik het als consultant zeg’, merkt hij. ‘Ineens zou het een familielid, vriend of iemand uit je straat kunnen zijn. Dan leeft het probleem niet alleen in de code en wetgeving, maar wordt duidelijk dat het voor veel mensen een barrière is in hun dagelijks leven.’ Audit House werkt daarom samen met Voorall, een Haagse stichting voor mensen met een lichamelijke, verstandelijke of zintuiglijke beperking.

Voor bedrijven die niet overtuigd zijn van het menselijke argument, heeft Van Brakel nog een andere troef achter de hand. 20 procent van de mensen betekent immers ook 20 procent van de klanten. ‘Een toegankelijke site betekent in veel gevallen ook meer omzet. En als extra bijvangst word je ook nog beter vindbaar voor zoekmachines en AI-modellen.’

Van audits naar trainingen

Kunstmatige intelligentie maakt websites steeds beter, én kan binnen een paar jaar een groot deel van de websitechecks overnemen. Ziet Van Brakel wel een toekomst voor zijn relatief jonge bedrijf? Ja, zegt hij overtuigd. ‘Zolang er menselijk werk gedaan blijft worden, blijven wij nodig. Dat overheden na zes jaar nog niet aan de wet voldoen, zegt genoeg. Bovendien zijn websites en apps nog maar het begin. Er is veel wat nog toegankelijk gemaakt moet worden, van podcasts tot nieuwsbrieven.’

Wel ziet hij de rol van Audit House de komende jaren veranderen. Waarschijnlijk verschuift de focus van het doen van audits naar softwareontwikkeling, consultancy en andere dienstverlening. Zo werkt het bedrijf veel samen met websitebouwers om ervoor te zorgen dat sites direct toegankelijk worden opgeleverd. Ook geeft het trainingen over het belang van digitale toegankelijkheid. ‘Of denk aan een rol als kwartiermaker binnen een organisatie, die veranderingen begeleidt en zichzelf uiteindelijk overbodig maakt.’

Als lichtend voorbeeld noemt Van Brakel de samenwerking met iLost, een landelijke ‘zoekmachine’ voor gevonden voorwerpen. ‘Er was niet één audit en één oplevermoment, maar regelmatig contact. Als het platform iets had veranderd in zijn testomgeving, controleerden wij dat eerst voor het werd toegepast.’ Trots: ‘iLost heeft nu nul geconstateerde toegankelijkheidsfouten.’

Impactbedrijven in Den Haag

Audit House huist in hartje Den Haag. Het ondernemersklimaat in die stad is ‘erg gunstig’ voor kleine impactondernemers, zegt Van Brakel. ‘Uiteindelijk wil iedereen wonen in een inclusieve stad waar iedereen mee kan doen. Dat begrijpt de gemeente ook.’

Hij is lovend over Den Haag Inspireert, een gratis evenement waar Haagse ondernemers elkaar kunnen ontmoeten. ‘Maar denk ook aan het ondernemersloket in het stadhuis. Daar kun je heen voor vragen en vrijblijvend advies.’

Hij lacht. ‘Toen we net waren begonnen, zijn we naar dat loket gegaan met tips om de site van de gemeente te verbeteren. Daar is uiteindelijk geen samenwerking uit gekomen, maar ze konden ons wel doorverwijzen naar ImpactCity, het netwerk van impactbedrijven in Den Haag. Zo heeft onze brutaliteit toch iets opgeleverd.’

Bekijk hoe ImpactCity ook jouw impactbedrijf vooruit kan helpen.

Dit artikel is gemaakt door een van onze expertredacteuren in samenwerking met onze partner ImpactCity. Change Inc. werkt met partners die de klimaattransitie aanjagen. Zij kunnen cases presenteren waar anderen zich aan kunnen optrekken en zijn eerlijk over de uitdagingen. Niet één bedrijf is al 100 procent duurzaam, maar veel zijn onderweg. Dankzij ons partnermodel zijn onze artikelen gratis toegankelijk voor iedereen. Benieuwd naar hoe wij werken? Klik hier.

Lees ook:

Startup Vaeridion bouwt de Ford Model T van de elektrische luchtvaart: 'Je moet met het juiste product beginnen'

Als tiener verslond Ivor van Dartel het wetenschappelijke tijdschrift Kijk. Hij weet nog – en we hebben het nu over het begin van deze eeuw – dat de komst van de elektrische auto groots werd aangekondigd in het blad. Hij schreef zijn profielwerkstuk erover. ‘Ik was er vroeg bij’, grijnst hij. ‘Dat is een terugkerend thema geworden; ik was ook al met elektrische vliegtuigen bezig toen daar nog nauwelijks aandacht voor was.’Nu is Van Dartel, inmiddels 42, medeoprichter en ceo van een van Europa's meest veelbelovende luchtvaartstartups: het Duits-Nederlandse Vaeridion. Begin november werd bekend dat het bedrijf 30 miljoen euro heeft opgehaald voor de ontwikkeling en productie van een elektrisch vliegtuig voor negen passagiers, met een bereik van 400 kilometer - ongeveer de afstand tussen Amsterdam en Londen. ‘Oranje’ investeringsronde Vaeridion heeft sinds twee jaar een Nederlandse BV en een kantoor in Delft, maar de hoofdzetel zit in München. Best opvallend dus dat de financieringsronde zo’n ‘oranje’ karakter heeft: staatsinvesteerder Invest-NL en het Amsterdamse durfkapitaalfonds Shift Invest namen het voortouw, en ook de Zuid-Hollandse investeringsmaatschappij InnovationQuarter stapte in. Daarnaast deden de bestaande geldschieters – het Duitse Vsquared Ventures en Project A, en het Europese World Fund – opnieuw mee.In dat licht moet je Vaeridion ook bekijken, zegt Van Dartel. ‘We zijn een echt Europees bedrijf. Het mooie van de deelname van Invest-NL en Shift is dat ze inzien dat elektrisch vliegen wenselijk én mogelijk is, en dat je dat het beste in een internationaal samenwerkingsverband kunt doen.’Die Europese verankering krijgt ook op een andere manier vorm: Vaeridion is geselecteerd voor een subsidie van 94,5 miljoen euro uit het EU Innovation Fund. De definitieve overeenkomst wordt naar verwachting volgend jaar gesloten. Luchtvaartstartups in zwaar weer Dat telt op tot bijna 125 miljoen euro aan kapitaal – en dat is nogal een prestatie, gezien de markt waarin Vaeridion opereert. Duurzame luchtvaartstartups hebben het bepaald niet makkelijk. Dit voorjaar ging het Delftse Maeve Aerospace failliet, dat werkte aan een elektrisch toestel voor 44 passagiers. Een jaar eerder viel het Duitse Lilium om, dat een elektrische luchttaxi op de markt wilde brengen die verticaal kon opstijgen. De oorzaak was in beide gevallen dezelfde: geldschieters geloofden er niet meer in.Wrang genoeg profiteert Vaeridion daar ergens ook weer van: het bedrijf nam vorig jaar een hangar met testlaboratorium over uit de boedel van Lilium, op luchthaven Oberpfaffenhofen nabij München. Van Dartel: ‘We hebben ook best wel veel mensen in dienst die eerst bij Lilium zaten.'De wereld is veranderd, zegt hij. ‘Toen wij vier jaar geleden begonnen, was elektrisch vliegen een thema waarin iedereen geïnteresseerd was. Nu kijken investeerders vooral naar AI en defensie. Er zijn nog steeds partijen die in een duurzamere luchtvaart willen investeren. Maar die moet je maar net zien te vinden.’Je moet ze ook overtuigen. Van Dartel: ‘Wat onze propositie – denk ik – aantrekkelijker maakt, is dat we zijn begonnen vanuit de gedachte: wat kan ik certificeren? Dan kom je uit bij een kleiner toestel, en wordt de reis financieel bovendien beter te behappen. Wij tellen nog in miljoenen, geen miljarden.’[caption id="attachment_189306" align="aligncenter" width="900"] Credits: Vaeridion.[/caption] Studentenopdracht als basis Van Dartel studeerde lucht- en ruimtevaarttechniek aan de TU Delft. In 2007 kreeg hij voor zijn afsluitende bachelorproject de opdracht om een milieuvriendelijk vliegtuig te ontwerpen.‘We hebben alles bekeken’, zegt hij. ‘Biobrandstoffen, waterstof - en op een gegeven moment kwamen we op batterij-elektrisch uit. Er waren toen nog niet eens elektrische auto’s die in serie werden geproduceerd; de batterijen die werden ontwikkeld, waren bedoeld voor mobiele telefoons en laptops. Maar we realiseerden ons toen al dat elektrisch vliegen met een kleiner, op gewicht en aerodynamica geoptimaliseerd toestel, haalbaar was.’Terugkijkend werd daar de basis voor Vaeridion gelegd – al duurde het nog vijftien jaar voor Van Dartel er een bedrijf op bouwde. Na zijn afstuderen ging hij bij Airbus werken, eerst in Frankrijk en daarna in Duitsland. ‘Ik studeerde af tijdens de kredietcrisis van 2008, 2009’, vertelt hij. ‘Er waren weinig banen, en daarnaast geloofde ik toen nog dat je alleen bij een partij als Airbus aan dit soort grote projecten kunt werken.’De werkelijkheid bleek anders, ontdekte hij toen hij in 2017 leiding gaf aan de ontwikkeling van een hybride-elektrisch testvliegtuig. ‘Daar leerde ik dat dit soort disruptieve nieuwe ontwikkelingen niet altijd goed in een corporate omgeving passen. Het project is later ook gecanceld.’ Soevereine Europese raket Van Dartel kreeg in die periode ook meer oog voor het bloeiende ecosysteem in de regio München, dat wereldwijd tot de top drie voor startups in de lucht- en ruimtevaart behoort. Hij zag hoe jonge ondernemers spectaculaire bedrijven uit de grond stampten. Neem Isar Aerospace. Deze Europese raketbouwer had afgelopen september een knaller van een primeur: als eerste bedrijf bracht het vanuit West-Europa een raket in een baan om de aarde.'De oprichters wilden eerst alleen een raketmotor maken’, vertelt Van Dartel. ‘Maar toen stapte Vsquared in, ook onze founding investor, en die zei: je moet veel groter denken. En nu hebben we een volledig soevereine Europese raket. Als drie gasten die net van de universiteit komen zó’n prestatie kunnen neerzetten, moest ik het ook proberen, vond ik. Daarop heb ik mijn ontslag bij Airbus ingediend en Vaeridion opgericht.’Met een seedronde van Vsquared en Project A van 3,2 miljoen euro kon hij een team samenstellen. Dat telde destijds vier mensen; inmiddels zijn het er negentig. Eigenlijk heeft hij de draad van zijn studentenproject dus weer opgepakt? ‘Ja, en in die 12,5 jaar bij Airbus heb ik geleerd hoe je alles organiseert.’ Luchtvaart is soort Doornroosje De luchtvaart is een soort Doornroosje die wakker moet worden gekust, vindt Van Dartel. Specifieker de zogeheten algemene luchtvaart (general aviation), waar les- en recreatievluchten maar ook kleinschalig personen- en vrachtvervoer onder vallen, in dito toestellen. Over die industrie verbaast hij zich al jaren. ‘De afgelopen dertig jaar is er in de categorie waarin wij zitten geen enkel nieuw type toestel op de markt gekomen. Er is een totaal gebrek aan innovatie.’Wereldwijd vliegen er ruim 21.000 negenzitters rond, zegt hij, die gemiddeld 23 jaar oud zijn en dus hoognodig aan vervanging toe. Dat wordt de eerste markt waarop Vaeridion zich richt; tegenover Forbes rekende hij voor dat alleen al het vervangen van deze verouderde toestellen een jaarlijkse omzetkans van 8 miljard euro biedt.Om terug te komen op het ontwerp: waar Maeve en Lilium volledig nieuwe toestellen ontwikkelden, past de Microliner van Vaeridion grotendeels binnen bestaande regelgeving. Het ontwerp, met lange, slanke vleugels waarin de batterijpakketten zitten, is gebaseerd op een zweefvliegtuig.‘Technisch gezien is het een conventioneel toestel met een elektrische aandrijflijn’, vertelt Van Dartel. ‘Qua formaat valt het binnen de CS-23 Level 3-richtlijn van de Europese luchtvaartautoriteit EASA, het wettelijke kader voor toestellen voor zeven tot negen passagiers.’ Hij grijnst: ‘Daarom hebben we maar negen stoelen, en niet meer.’ Makkelijker én sneller de lucht in Zodoende kan de Microliner makkelijker én sneller de lucht in. Vaeridion wil volgend jaar de assemblage van het eerste prototype afronden. Daarna volgen de vliegtests en kan de scaleup gaan toewerken naar de certificering, serieproductie en de uitlevering aan de eerste klanten. Die mijlpalen staan voor uiterlijk 2030 gepland.Ondertussen zit het bedrijf in het traject om de status van erkend luchtvaartontwikkelingsbedrijf te krijgen. Het is een strakke, maar rationele planning, zegt Van Dartel. ‘De regels zijn bekend. We weten waaraan we moeten voldoen, en we hebben nu het kapitaal om het te realiseren.’Het orderboek is al goed gevuld: Vaeridion heeft naar eigen zeggen toezeggingen voor 130 toestellen. Het Belgische ASL Group, dat zakelijke vluchten verzorgt en privéjets verhuurt, wordt de launching customer. De E-Flight Academy in Teuge (Gelderland) gaat toestellen afnemen, die de vliegschool niet alleen wil inzetten voor lessen, maar ook voor trips tussen kleinere vliegvelden. En ook regionale luchtvaartmaatschappijen Avanti Air (Duitsland), Aero-Dienst (Duitsland) en Copenhagen AirTaxi (Denemarken) willen met de elektrische negenzitters gaan vliegen.[caption id="attachment_189307" align="aligncenter" width="900"] Credits: Vaeridion.[/caption] Prijs van een eersteklas treinticket De aantrekkingskracht? De vluchten zijn niet alleen emissievrij – mits de stroom waarmee de Microliners hun rondjes vliegen duurzaam is opgewekt – maar ook een stuk goedkoper. Van Dartel: ‘Een vlucht met de Microliner van zo'n 300 kilometer – dat is ongeveer een uur en een kwartier vliegen – kost een luchtvaartmaatschappij alles bij elkaar opgeteld ongeveer 1.000 euro.’Hij rekent voor: ‘Als je 300 euro per ticket rekent, heb je die kosten er met vier stoelen uit en zijn de overige vijf pure winst.’ Bij een vergelijkbare vlucht met een regulier toestel kom je volgens Van Dartel al gauw op het dubbele uit. ‘Zeker met de hoge kerosineprijzen nu – en de kosten voor stroom waren voor de Straat van Hormuz werd afgesloten al een factor tien lager.’Door de sterk gestegen brandstofprijzen en hoge onderhoudskosten zijn er ruim 120 regionale vliegverbindingen in Europa verdwenen, vertelt hij. ‘Wij willen die ‘verdwenen’ routes weer herstellen. In Duitsland worden 1,2 van de 1,4 miljard reizen tussen de 150 en 600 kilometer met de auto afgelegd. Ik denk dat we 10 procent van die groep in een elektrisch vliegtuig kunnen krijgen.’En dat voor de prijs van een eersteklas treinticket, blijkt uit het persbericht over de investeringsronde. Van Dartel: ‘Als je van Düsseldorf naar Schiphol zou vliegen, een afstand van 225 kilometer, moet je denken aan een ticketprijs tussen de 112,50 en 180 euro.’ Geen elektrische luchtvaartrace Tussen 2030 en 2034 wil Vaeridion de serieproductie opschalen. En daarna? Het volgende decennium kan de scaleup misschien wel een toestel met 40 tot 50 stoelen bouwen, denkt Van Dartel. ‘Al zijn we daar nu nog niet mee bezig. Ik verwacht dat de ontwikkelingen in de batterijtechnologie het dan ook mogelijk maken om grotere afstanden af te leggen: 800 of zelfs 1.000 kilometer.’Dat raakt aan de ambities van een andere luchtvaartstartup, het Nederlandse Elysian, dat aan een toestel voor negentig passagiers werkt. Dat moet een bereik krijgen van 750 kilometer en midden jaren dertig op de markt komen.Is het belangrijk om de eerste met een zo groot mogelijk toestel in de lucht te zijn? Wat Van Dartel betreft niet. ‘Om alle redenen die ik eerder noemde’, zegt hij. ‘Je moet ons toestel zien als het equivalent van de Ford Model T. Dat was in de jaren 20 van de vorige eeuw de eerste auto in Amerika die voor de massa werd geproduceerd.'Technisch was het misschien niet het meest hoogstaande model, vervolgt hij, maar het was wél een auto waar vraag naar was, die mensen konden betalen. 'Van een vervoersmiddel voor de allerrijksten heeft de T-Ford de auto veranderd in een vervoersmiddel voor de gewone man. Dat willen wij voor elektrisch vliegen doen – en dan moet je met het juiste product beginnen. Dat is wat ons betreft die negenzitter. En wat er daarna mogelijk is, zullen we zien.’Dit artikel verscheen eerder op MT/Sprout. Lees ook:Pioneer van elektrisch vliegen Elysian test schaalmodel met succes: de echte 90-zitter komt daarmee een stap dichterbij Elektrisch vliegen: het echte potentieel ligt bij korte Europese vluchten Hoe ziet Schiphol er in 2050 uit? ‘Ook dan is vliegen nog niet klimaatneutraal’