Afgelopen december kocht ik een tweedehands elektrische auto. Ik moet zeggen: het rijdt fantastisch. Ik heb meteen besloten nooit meer terug te gaan naar een benzine-auto. De aanschafprijs viel mee, mede dankzij een overheidssubsidie van 2.000 euro en een goede inruildeal. Nu ben ik voor ‘slechts’ 7.500 euro de trotse eigenaar van een Peugeot e-208, bouwjaar 2020. De auto trekt lekker snel op en rijdt vooral heel erg soepel.
Zijn er geen negatieve punten? Jawel. De batterij van 50 kilowattuur is volgens de fabrieksspecificaties goed voor een bereik van ruim 300 kilometer. Dat klopt van geen kant. Laatst heb ik tijdens een ritje van 185 kilometer het laatste kwartier met samengeknepen billen afgelegd. Maar ik heb het gehaald. Het ligt aan het koude weer, zeggen ervaringsdeskundigen, dan daalt het bereik van de accu. Dat zal wel, maar ik vind een range van circa 200 kilometer te weinig als er meer dan 300 kilometer wordt beloofd. In mei rij ik naar Italië. Ik ben benieuwd hoe vaak ik moet laden onderweg.
De prijs van het opladen van de accu viel me eerlijk gezegd ook wat tegen. Een ritje van een uur en 20 minuten van Amstelveen (waar ik woon) naar de TU Eindhoven (voor werk) is circa 120 kilometer. Mijn auto verbruikt tijdens die rit ongeveer 25 kilowattuur. Bij een openbare laadpaal op de TU/e-campus of bij mij in de wijk betaal ik 62 of 74 eurocent per kilowattuur. Een enkeltje Eindhoven kost me dus 15 tot 19 euro. Toegegeven, het Openbaar Vervoer is duurder (26,72 euro volgens de NS-website) en duurt langer (ruim 2 uur), maar ik had verwacht dat elektrisch rijden goedkoper zou zijn.
Het zijn precies de argumenten om géén elektrische auto te nemen: duur in aanschaf en niet praktisch in gebruik, want het bereik is te beperkt. Elektrische auto’s die wel een groot bereik hebben, zijn heel helemaal duur. Kortom: elektrisch rijden is een speeltje voor de groene elite!
Vernieuwing omarmen
Het zette me aan het denken over innovatie en vooruitgang. Wanneer klampen mensen zich vast aan het oude? Wanneer omarmen ze vernieuwing? Als ik naar mezelf kijk kan ik zeggen dat mijn elektrische Peugeot klimaatvriendelijker en comfortabeler is dan een benzine-auto.
Pas als de voordelen evident zwaarder wegen dan de nadelen, dán kiezen mensen voor vernieuwing. Elektrisch rijden zit al behoorlijk in de lift, maar als de prijs en het bereik gunstiger zouden zijn, dan zou de elektrificatie van het wagenpark nog een stuk sneller gaan. Ik ben een fan van de theorie van ‘creatieve destructie’ van de Oostenrijkse econoom Joseph Schumpeter. Hij omschreef creatieve destructie als een proces van voortdurende innovatie, waarbij succesvolle toepassingen van nieuwe technieken de oude vernietigen. Innovatie is een nooit eindigend proces van opkomst en ondergang van technologieën.
Ik bekijk klimaatbeleid en de energietransitie graag door de bril van creatieve destructie. Want vernieuwen is in mijn ogen meer dan vergroenen. Als CO2-reductie het enige doel is, dan loopt de energietransitie snel vast in een ingewikkeld en moreel debat met een groeiende politieke en maatschappelijke groep die eerder minder in plaats van meer aandacht wil voor klimaatbeleid.
Creatieve destructie
Effectief klimaatbeleid is gebaat bij creatieve destructie van de fossiele wereld. Daarvoor zijn technologieën en producten nodig die niet alleen groener en duurzamer zijn, maar ook beter, comfortabeler, mooier en/of goedkoper. Als ik groene ondernemer was, dan zou ik me niet alleen richten op de duurzaamheid van mijn producten, maar ook op het gebruiksgemak, de prijs en het design.
Volgens de app van mijn laadpas heb ik in de eerste twee maanden tijd 325 kilo CO2-uitstoot vermeden met mijn elektrische Peugeot. Dat is goed nieuws voor het klimaat. Maar als ik eerlijk ben, is het vooral de rij-ervaring waar ik blij van word. En als ik in mei Italië weet te halen, dan zeur ik ook niet meer over het bereik!
Roy op het Veld is freelance journalist, spreker en dagvoorzitter. Hij is gespecialiseerd in energie, economie en klimaat.
