Kaz Schonebeek 12 januari 2024, 16:34

Dit bedrijf bouwt een mini-kernfusiereactor die nog dit decennium moet werken

De start-up NT-Tao werkt aan een kleine, schaalbare kernfusiereactor. Plekken die niet aangesloten zijn op het stroomnet, moeten zo van schone elektriciteit worden voorzien. Al in 2029 verwacht het bedrijf een werkende reactor op te leveren.

Nt tao De reactor van NT-Tao bevindt zich nog in een experimentele fase. | Credits: NT-Tao

De Israëlische start-up NT-Tao werkt aan een kernfusiereactor ter grootte van een zeecontainer. Hoewel er op dit moment nog geen enkele kernfusiereactor voorbij de laboratoriumfase is gekomen, zijn de verwachtingen over deze CO2-vrije energiebron hooggespannen. Het Japanse elektro-conglomeraat en autobouwer Honda heeft al in de mini-reactoren van het bedrijf geïnvesteerd.

NT-Tao mikt voor de reactoren op een vermogen van 10 tot 20 megawatt. Ter vergelijking: een megawatt kan zo’n 800 huishoudens van energie voorzien. Het bedrijf hoopt in 2029 een testfaciliteit gereed te hebben, en hun reactoren in het volgende decennium commercieel in de markt te zetten.

Schaalbaar

De reactor van NT-Tao kan, in tegenstelling tot de meeste andere ontwerpen, groter of kleiner worden uitgevoerd. De reactor kan dus aangepast worden aan een specifieke energievraag. Het bedrijf denkt bijvoorbeeld aan het opladen van elektrische auto’s op plekken met weinig ruimte op het stroomnet – dit is één van de redenen dat Honda in is gestapt. Ook kan energie worden opgewekt op verafgelegen plekken die helemaal niet op het stroomnet zijn aangesloten. Zelfs het aandrijven van ruimteschepen wordt als mogelijkheid genoemd.

Kernfusie

Kernfusie is het proces dat voortdurend plaatsvindt op de zon. Bij kernfusie worden atoomkernen samengesmolten. Dit gebeurt door deeltjes op hoge snelheid en onder extreem hoge temperatuur tegen elkaar aan te laten botsen. In kernfusiereactoren worden temperaturen van honderd miljoen graden aangetikt. Dit is ongeveer 10 keer heter dan de zon. Als een kernreactor draait, is het de heetste plek in het universum.

Wil je meer weten over kernfusie, lees dan het achtergrondartikel dat we eerder schreven.

Kernfusie is het tegenovergestelde proces van kernenergie, waarbij atoomkernen juist worden gesplitst. Het grote voordeel is dat bij kernfusie nauwelijks radio-actief materiaal vrijkomt en er geen meltdown kan plaatsvinden. Om deeltjes op de benodigde snelheid en temperatuur te brengen, is veel energie nodig. Maar een kernfusiereactie wekt ook een enorme hoeveelheid energie op. De uitdaging is om kernfusiereactoren te bouwen die meer energie opleveren dan er in gaat. Dit lukte kortstondig eind 2022 voor het eerst.

Tokamak en stellarator

Over de precieze werking van hun kernfusiereactor is het Israëlische bedrijf wat schimmig. Duidelijk is wel dat ze een combinatie van twee verschillende reactorontwerpen gebruiken: de tokamak en de stellarator. Beide methodes houden met een sterk magnetisch veld een plasma (een extreem hete gaswolk) in de lucht zodat deze de reactorwand niet raakt. De tokamak doet dit met magnetische velden die een donut-vormige structuur vormen. In een stellarator wordt het plasma in een ingewikkelde wokkel-vormige structuur vastgehouden. Hierdoor blijft het plasma beter op zijn plek, maar dit type reactor is moeilijker om te bouwen.

Start-ups

De afgelopen paar jaar hebben tientallen start-ups op het gebied van kernfusie het levenslicht gezien. Zo timmert in Engeland Tokamak-Energy link aan de weg. Het Amerikaanse Zap Energy werkt net als NT-Tao aan een kleine kernfusiereactor – al maken zij de vergelijking met de grootte van een garage in plaats van een zeecontainer. Maar, zoals voor alle kernfusie-initatieven geldt: of het ooit tot een werkelijk commercieel levensvatbaar ontwerp komt, is volstrekt onduidelijk.

Lees meer:

Voor scheepvaart op groene ammoniak zijn maar tien tanklocaties nodig

De scheepvaart is verantwoordelijk voor zo’n 3 procent van de wereldwijde CO2-uitstoot. De Internationale Maritieme Organisatie (IMO) wil de uitstoot van schepen daarom fors verminderen, om in 2050 de netto-uitstoot naar nul te hebben gebracht. Ook valt de sector vanaf dit jaar onder het Europese emissie handelssysteem (ETS). Dat betekent dat scheepvaartbedrijven binnen de EU moeten betalen voor de uitstoot van CO2 en andere broeikasgassen. 90 procent per zee Het verduurzamen van de scheepvaart is een uitdagende klus. Rond de 90 procent van de wereldwijde verhandelde goederen wordt namelijk vervoerd per zee. Dat gebeurt met kolossale schepen die hoofdzakelijk voortgestuwd worden door fossiele brandstoffen, met alle bekende gevolgen van dien. “De scheepvaart is een van de meest uitdagende sectoren om koolstofvrij te maken vanwege de behoefte aan brandstof met een hoge energiedichtheid en de moeilijkheid om verschillende groepen te coördineren om alternatieve, groene brandstoffen te produceren, te gebruiken en te financieren”, vertelt hoogleraar chemische technologie René Bañares-Alcántara. Groene ammoniak Het onderzoek naar die groene brandstoffen neemt wel steeds meer toe. Voorbeelden zijn waterstof en biobrandstoffen van bijvoorbeeld plantaardige oliën of vetten. Maar ook: groene ammoniak. Om dat te maken wordt duurzame stroom (zoals van windmolens of zonnepanelen) gebruikt om water te splitsen, waarbij waterstof en zuurstof ontstaan. Waterstof, samen met stikstof, wordt volgens onder hoge druk en temperatuur omgevormd tot ammoniak. Het heeft een hoge energiedichtheid en bij de verbranding komt alleen waterdamp en stikstof vrij. Prijzig Aan het mondiaal uitrollen van groene ammoniak voor de scheepvaart zit wel een flinke prijskaart. Uit een recent onderzoek van de Universiteit van Oxford blijkt dat er 2 biljoen dollar nodig is om voor 2050 een scheepvaartsysteem op groene ammoniak te realiseren. Dat is zo’n 1,8 biljoen, ofwel 1.800 miljard euro. Die som geld gaat met name naar het opzetten van een nieuwe infrastructuur om de ammoniak naar schepen te vervoeren en ze ermee vol te tanken. 10 locaties Tegelijk nuanceren de wetenschappers deze grote opgave met een vinding die de boel versimpelt. Ze concludeerden namelijk dat je met slechts tien tanklocaties ruim 60 procent van de mondiale scheepvaart van groene ammoniak kan voorzien. Dit zijn strategisch uitgestippelde locaties waar een overvloed aan duurzame energie kan worden geproduceerd, veel ruimte beschikbaar is en die bovendien gunstig gelegen zijn. Daardoor hoeven schepen niet lang te reizen om bij te tanken en hoeft er relatief weinig ingewikkelde transportinfrastructuur te worden aangelegd. Volgens de onderzoekers gaat het om locaties in Australië, Chili, West-Afrika, India, Californië en het Midden-Oosten. Voor de oplettende lezer: allemaal gelegen rondom de evenaar. “De implicaties van dit werk zijn opvallend”, zegt Bañares-Alcántara. “Volgens het voorgestelde model wordt de huidige afhankelijkheid van olieproducerende landen vervangen door een meer geregionaliseerde industrie; groene ammoniak wordt vlak bij de evenaar geproduceerd in landen met overvloedig land en een hoog potentieel aan zonne-energie, en vervolgens getransporteerd naar regionale centra waar vraag is naar scheepsbrandstoffen." Lees ook: Elektrisch schip van Damen kan opladen aan offshore windmolensIn de Rotterdamse Waalhaven kunnen schepen nu aan de stekkerVliegtuigbouwer Airbus schaft vrachtschepen met ‘zeilen’ aan