Hannah van der Korput
23 oktober 2023, 13:55

Europees Parlement wil eiwitten van eigen bodem een boost geven

Het Europees Parlement is akkoord met een nieuwe eiwitstrategie om de productie en consumptie van plantaardige eiwitten in Europa te verhogen. Het plan richt zich onder andere op biogas, samenwerkingen met boeren en etiketten die de ecologische voetafdruk van producten in beeld brengen.

Getty Images 1126738946 Het voorstel benadrukt dat boeren een sleutelrol vervullen in de eiwittransitie | Credits: Getty Images

Eiwitten zijn een essentieel onderdeel van ons dieet. Op dit moment halen we zo’n veertig procent van de eiwitten uit plantaardige bronnen zoals peulvruchten en granen. Deze komen vaak uit het buitenland: 29 procent van de plantaardige eiwitten wordt geïmporteerd van buiten Europa. Om minder afhankelijk te worden van andere landen, roepen de lidstaten op om zelf meer plantaardige eiwitten te produceren.

Aantrekkelijk

De strategie moet ervoor zorgen dat het verbouwen van eiwitrijke gewassen aantrekkelijker wordt. Met nieuwe regelingen voor peulvruchten en speciale fondsen voor eiwitrijke planten moeten Europese boeren ertoe verleid worden om meer eiwitten te telen. Het voorstel benadrukt dat boeren een sleutelrol vervullen in de eiwittransitie.

Biogas

Reststromen uit de landbouw kunnen vervolgens weer gebruikt worden om energie uit te winnen. Door afval uit de landbouw, industrie en huishoudens te vergisten, ontstaat biogas. Omdat dit gas ontstaat uit biomassa wordt het gekenmerkt als het hernieuwbaar. In tegenstelling tot aardgas zijn er geen fossiele brandstoffen nodig. Dit zorgt voor de nodige milieuwinst.

Etiketten

Europarlementariërs vragen daarnaast om meer onderzoek naar de impact en veiligheid van eiwitproductie in Europa. Ook stellen zij een label voor die de ecologische voetafdruk van voedselproducten en diervoeding met elkaar vergelijkt.

Actie

De nieuwe eiwitstrategie is niet alleen goedgekeurd, maar ook gemaakt door het Europese parlement. Dit is opvallend, aangezien de Europese Commissie ook werkt aan een eigen eiwitstrategie. Deze moet in 2024 gepresenteerd worden. Dat het parlement nu zelf het initiatief neemt, geeft aan dat de Europarlementariërs niet meer willen wachten tot de Europese Commissie met een plan komt. Hoewel het voorstel van het parlement niet bindend is, geeft het toch een serieus signaal af.

Lees ook:

Opnieuw grootste windturbine ter wereld aangekondigd: waarom moet het steeds groter?

De aankondiging van de bouw van de nieuwe turbine komt slechts enkele maanden na de presentatie van MYSE waarin het bedrijf een 18 megawatt windturbine toonde. Dit model was de tot dan toe grootste turbine die een windmolenbouwer op de planning had staan. Een rotatie van de 140 meter lange bladen van dit 18 megawatt model beslaat in totaal een oppervlakte van meer dan 66.000 vierkante meter. MYSE doet daar nu dus zelf nog een schepje bovenop. De diameter van de rotorbladen van de 22 megawatt turbine wordt 310 meter, goed voor een totaal oppervlak van 75.477 vierkante meter per rondje. Deze windturbines worden volgens planning vanaf 2025 gebouwd. Groot, groter, grootst Los van het gegeven dat zo’n gigantische windturbine ongetwijfeld indrukwekkend is om te zien, rijst de vraag: waarom moet het steeds groter? Voor een deel ligt het antwoord bij de energieopbrengst. Voor een groot deel hangt deze namelijk af van de grootte van het oppervlak die een rotatie beslaat. Hoe groter het oppervlak, hoe meer energie er geoogst wordt. En hoe groter de diameter van de rotorbladen, hoe groter het oppervlak wordt met elke meter extra. Ter vergelijking, bij een diameter van 20 meter levert een extra meter ongeveer 34 vierkante meter oppervlakte extra op. Tel je een meter op bij een grotere turbine met een diameter van 50 meter, dan krijg je er 79 vierkante meter oppervlakte per rotatie bij. Bestand tegen tyfoons Daarnaast is het voor MYSE belangrijk dat hun turbines extreme weersomstandigheden, en zelfs tyfoons kunnen weerstaan. De vorige 18 megawatt turbine moet kunnen blijven draaien bij windsnelheden tot 202 kilometer per uur. Dat zijn snelheden die alleen bij de hoogste categorie tyfoons voorkomen. Groter is dus robuuster in de ogen van MYSE. Tot slot lijkt er in windmolenland ook sprake te zijn van een prestigestrijd. Begin januari dit jaar presenteerde een ander Chinees bedrijf, CSSC, hun plannen voor de bouw van een 18 megawatt turbine met een diameter van 260 meter. Het moest de grootste windturbine ter wereld worden. Het hield dit record precies een week. Daarna presenteerde MYSE hun 18 megawattmodel met een diameter van 280 meter. Om de concurrentie een stap voor te zijn doet MYSE daar nu dus zelf een stapje bovenop. Van verticale molens tot 50 megawatt modellen De plannen van MYSE lijken redelijk concreet. En hoewel de installatie en activatie van hun 18 en 22 megawatt turbines nog moet gebeuren, werd deze zomer voor het eerst hun 16 megawatt turbine aangezet. Aan de andere kant zijn er meerdere (jonge) bedrijven die de bouw van nog grotere molens hebben aangekondigd. Zo wil World Wide Wind in 2029 een verticale windturbine bouwen die 400 meter hoog is en een vermogen heeft van 40 megawatt. En aan de universiteit van Virginia zijn onderzoekers zelfs bezig met een 50 megawatt variant. Door technologische vooruitgang lijkt er inmiddels steeds meer mogelijk. Waar vroeger omvang en transport de limiterende factor waren, is dat nu niet meer zo. Constructiekranen zijn groter en windmolens kunnen inmiddels in segmenten opgebouwd worden. Of de ambitieuze vermogens tot 50 megawatt allemaal mogelijk zijn, antwoordde emeritus hoogleraar windenergie van de TU/Delft Gerrard van Bussel destijds tegen Change Inc.: “Daar doe ik geen uitspraken meer over. Twintig jaar geleden dachten we dat 20 megawatt turbines onmogelijk waren. Het lijkt er nu sterk op dat we toch die kant op gaan.” Lees ook: Noors bedrijf presenteert radicaal nieuw ontwerp voor gigantische offshore windmolens Grootste offshore windpark ter wereld levert voor het eerst stroom aan land ‘Aardbatterij’ slaat overtollige hernieuwbare energie op in scheuren in de grond