Marc Seijlhouwer 22 maart 2022, 11:09

Gezocht: personeel voor bosbeheer

Het personeeltekort in horeca, de installatiebranche en andere sectoren is bekend. Maar ook in minder bekende sectoren zijn er te weinig mensen. Een wetenschapper luidt de noodklok over een tekort aan experts op het gebied van bosbeheer. Dat wordt juist steeds belangrijker, vanwege biodiversiteit en CO2-compensatie.

Bos letland herfst Een bos in Letland | Credits: Adobe Stock

Met een korte brief in wetenschappelijk tijdschrift Nature vraagt bosbeheer-expert Douglas Sheil van Wageningen University & Research aandacht voor een onbelichte crisis: er zijn te weinig bosbeheerders. Niet boswachters, maar wetenschappelijk opgeleide experts die weten hoe je een ecosysteem het beste beheert en in leven houdt voor komende generaties.

Het grote probleem: bosbeheer is niet sexy. Het heeft geen prestige of publieke interesse meer. Mede daardoor worden studies opgeheven; Oxford biedt bijvoorbeeld geen bosbeheer-studie meer aan. De WUR is een van de internationale uitzonderingen: je kunt er nog steeds een bachelor en master in bosbeheer halen.

COP26

Bosbeheer is juist belangrijk, zegt Sheil. De beloften van klimaattop COP26 op het gebied van biodiversiteit gaan voor een belangrijk deel over het beheer en behoud van bossen. Maar de mensen om de beloftes uit te voeren ontbreken, waarschuwt de boswetenschapper.

Het prestige kan terugkeren, hoopt Sheil, door een paar simpele ingrepen. Noem het geen ‘bosbeheer’, maar ‘boswetenschap’. Ook moet de studie (meer) de nadruk leggen op consultatie en communicatie, omdat het nieuwe bosbeheer ook vraagt om het kweken van bewustzijn. Zoals dat voor elke vorm van duurzaamheid geldt: pas als mensen ervan weten, gaan ze zich er zorgen over maken.

CO2-compensatie met bomen

Bosbeheer zal de komende jaren vermoedelijk steeds belangrijker worden. Niet alleen omdat biodiversiteit, lang een ondergeschoven kindje in het duurzaamheidsdebat, een prominentere plek krijgt. Ook omdat bossen, al dan niet aangelegd, een belangrijke rol spelen in de klimaatdoelen van veel bedrijven en landen. CO2-compensatie door bomen te planten, of door stukken bos te beschermen tegen kap, gaat niet vanzelf. Het vraagt om (hoog)opgeleide mensen om te zorgen dat de bossen ook echt gezond blijven en hun rol in CO2-afvang vervullen.

Schrijf je in voor onze Newsbreak: iedere dag rond 12 uur het laatste nieuws

Wil jij iedere middag rond 12 uur het laatste nieuws over duurzaamheid ontvangen? Dat kan! Schrijf je hier in voor onze Newsbreak.

Vangrails op de Noordzee moeten botsingen met windturbines voorkomen

Het is steeds drukker op de Noordzee. Windparken, boorplatforms en schepen op zee moeten elkaar zien te omzeilen. En dat gaat niet altijd goed. Tijdens de storm eind januari raakte het Duitse vrachtschip Julietta D op drift. Het 190 meter lange vrachtschip lag voor anker bij IJmuiden toen het losraakte in de storm. Het schip ramde daarbij op de fundering van een transformatorplatform van netbeheerder Tennet. Ook kwam het gevaardlijk dicht langs een productieplatform voor gas. Vertraging van anderhalf tot twee jaar In het ergste geval moet zo'n transformatorplatform, dat volgens Tennet de basis vormt van een "stopcontact op zee", worden vervangen. Dat kost volgens Gerard van Bussel, emeritus-hoogleraar windenergie aan de TU Delft, anderhalf tot twee jaar. "Die vertraging kan ertoe leiden dat de helft van de duurzame-energiedoelstelling niet wordt gehaald", zegt hij tegen de NOS. Tot 2030 worden minstens 2.500 windturbines op zee geplaatst. En daardoor neemt de kans van botsingen toe. Volgens het Maritiem Research Instituut Nederland (MARIN) kan dan 1,5 tot 2,5 keer per jaar een schip tegen een windturbine aanvaren. Vangrails op zee Om de kans op botsingen kleiner te maken, ontwikkelden experts van MARIN drie concepten om schepen uit de buurt te houden van windturbines. Een soort vangrail voor autosnelwegen, maar dan op zee. Het eerste idee is een boeienlijn boven water die met sleepankers zijn verankerd. Een ander concept is een net tussen vaste palen en het laatste concept is een verankerde haaklijn onder water om het anker van het driftend schip op te vangen. Volgens William Otto, senior projectmanager bij MARIN is het belangrijk dat de concepten niet te ingewikkeld zijn. Tegen de Ingenieur zegt hij: "Maar simpelweg een dikke stalen kabel spannen rond een windpark is ook geen oplossing. Hoe bevestig je immers zo'n kabel? Hoe maak je het geheel zo sterk dat een schip er niet door- of overheen vaart? In een losgeslagen schip zit veel energie. Die krachten vangt een kabel niet zomaar op." Bovendien met een windpark op zee wel bereikbaar blijven voor onderhoudsschepen, dus moet de 'vangrail' ergens open kunnen.De drie oplossingen zijn op een schaal van 1 op 40 nagebouwd in een bassin van MARIN, waar ze de situatie met vrachtschip Julietta D nabootsen. Wat bleek? Alle drie de oplossingen waren in staat geweest om het schip op te vangen. Breder pakket aan maatregelen Uiteindelijk zal een maritieme vangrail deel uitmaken van een groter pakket aan maatregelen om botsingen te voorkomen. Daarbij horen ook extra maatregelen voor bemanningsleden, het verbeteren van ankerplaatsen en een verhoogde paraatheid van maritieme hulpdiensten.Schrijf je in voor onze Newsbreak: iedere dag rond 12 uur het laatste nieuws Wil jij iedere middag rond 12 uur het laatste nieuws over duurzaamheid ontvangen? Dat kan! Schrijf je hier in voor onze Newsbreak.