André Oerlemans
14 november 2024, 12:00

Mobiele superboerderij in container helpt Oekraïne aan verse sla

Een mobiele boerderij in een vrachtwagencontainer, die overal ter wereld verse sla, tomaten, aardbeien, spinazie en andere bladgroenten kan verbouwen. Met minder water en kunstmest en zonder pesticide. Oud-WUR-studenten Jort Maarseveen en Tijmen Blok deden met hun zelf ontworpen Hippotainer afgelopen jaar ervaring op in het door oorlog geteisterde Oekraïne. Daar verbouwden binnenlandse vluchtelingen er honderden kroppen sla per week in voor de lokale bevolking.

Hippotainer retouched Jort Maarseveen (rechts) en Tijmen Blok (midden) met hun stagiair Joël van Schoonhoven bij de eerste Hippotainer | Credits: Hippotainer

De Hippotainer die de Wageningse start-up op de markt brengt is een verticale boerderij in een vrachtcontainer van 40 voet. Daardoor past hij op een vrachtwagen en kan hij overal ter wereld heen vervoerd en neergezet worden. Maarseveen en Blok wonnen al diverse prijzen met hun uitvinding. In juni dit jaar won de Hippotainer de Groenpact Impactprijs 2024 en begin november de 4TU. Impact Challenge bij de TU Delft. Langzamerhand raakt nu ook de markt geïnteresseerd. “We zien ontzettend veel aanvragen binnenkomen, meerdere per week”, zeggen de twee.

Verticale landbouw

Beiden zijn pas 26. Maarseveen studeerde Biobased Sciences aan de Wageningen Universiteit & research (WUR), Blok Aquaculture and Marine Resource Management. Ze vonden elkaar 2,5 jaar geleden toen ze naast hun studie werkten voor een adviesbureau in Wageningen. Hen werd bij een project gevraagd of ze op kleine schaal een verticale boerderij konden uitwerken. Bij verticale landbouw worden gewassen in gebouwen geteeld, onder ideale omstandigheden. Daardoor daalt het gebruik van kunstmest, water, pesticiden en landoppervlak aanzienlijk, al is het energieverbruik hoog. Toch kan verticale landbouw een revolutie teweegbrengen in de productie van verse groenten, met name in steden met weinig ruimte of in gebieden waar het te koud, te warm of te droog is om groenten op akkers te verbouwen. Overal ter wereld worden hiervoor grote, miljoenen kostende complexen neergezet, maar dat is voor veel kleine boeren en ondernemers geen haalbare kaart.

Kleine variant

Het duo kreeg daarom de opdracht leveranciers te zoeken voor een commerciële, kleine variant. Bijvoorbeeld in een kamer of een schuur. “We konden toen niets vinden wat goed paste. Dat was opmerkelijk. Toen vroegen we ons af of we het niet zelf konden ontwikkelen”, vertelt het tweetal. “Met dat idee zijn we begonnen: kunnen we niet een klein systeem neerzetten dat overal ter wereld ingezet kan worden? Of dat nou op een plek is waar geen vruchtbare grond of water is. Of waar het heel heet is of juist heel koud. Dat zijn vaak de plekken waar voedselproductie een uitdaging is. Daar kan de Hippotainer een oplossing bieden.”

Overal inzetbaar

Ze kwamen al vrij snel uit op de vorm van een container. Niet alleen kun je die overal heen transporteren, je kunt hem ook makkelijk overal neerzetten. Je hebt geen bouwvergunningen nodig en hoeft verder niets te bouwen. “Je hebt alleen een vlakke ondergrond nodig en je kunt aan de slag. Ook is het systeem modulair. Wil je een twee keer zo groot systeem, dan zet je twee containers naast elkaar of op elkaar”, legt Maarseveen uit.

Eerste Hippotainer

Een jaar na het idee hadden ze een testproduct, al ging het bij het testen wel eens fout. In hun eerste kiemkas bijvoorbeeld gaf de verlichting zoveel warmte, dat alle planten doodgingen. Maar meestal werden meer groentes geproduceerd dan ze kwijt konden. Die werden dan gratis uitgedeeld aan voedselbanken en studenten. De eerste Hippotainer zag in het voorjaar van 2023 het licht. In de container worden over vijf lagen groenten verbouwd op biologisch afbreekbaar substraat van het Groningse bedrijf Growfoam. Van sla tot tomaten, van aardbeien tot spinazie, van basilicum tot andere bladgroente.

Meteen opeten

De plantjes drijven op water, dat hergebruikt wordt. Door gecontroleerd licht, water en nutriënten toe te dienen is er 90 procent minder water en 80 procent minder kunstmest nodig in vergelijking met traditionele landbouw. Er gaat niets verloren. Ook hoeven geen pesticiden gebruikt te worden. “Als je het binnen steriel houdt en ervoor zorgt dat er geen vervelende beestjes binnenkomen, dan hoef je niet te spuiten”, zegt Maarseveen. Blok: “Je kunt de sla zelfs zonder te wassen bij het oogsten al opeten. Er zit ook geen grond aan. Je kunt meteen je tanden erin zetten. Dat vonden bezoekers in het begin wel vreemd.”

Kijk hier hoe er in de Hippotainer groente wordt verbouwd:

Klimaatverandering

Het nadeel van verticale landbouw is en blijft de hoge energievraag. Het systeem mist nu eenmaal de grootste, gratis energiebron uit de natuur: de zon. Die nabootsen kost stroom. “Daarom zullen we nooit zeggen dat verticale landbouw de normale landbouw gaat vervangen. Maar er zijn wel specifieke situaties waar normale landbouw niet mogelijk is of waar het door klimaatverandering niet méér mogelijk is. Daar kun je hiermee een oplossing bieden”, stellen de twee. Om hun Hippotainer verder te vergroenen zijn ze op zoek naar mogelijkheden voor het toevoegen van zonne- of windenergie of batterijen. Daar hebben ze nog geen oplossing voor gevonden.

Oekraïne

Vrij snel na de lancering werd de Hippotainer ingezet in Oekraïne. Dat land kampt niet met voedseltekorten, maar sinds de Russen binnenvielen is het voor de bevolking moeilijker om aan verse groente te komen. Een universiteit in het land was op zoek naar een systeem om voedsel te produceren en tegelijk binnenlandse vluchtelingen aan het werk te zetten. Zo verhuisde de Hippotainer naar Ivano-Frankivsk, een stad in het westen van Oekraïne. Blok en Maarseveen vlogen achter hun container aan en trainden de vluchtelingen in het gebruik van de Hippotainer. Dat was een hachelijk avontuur. De helft van de nachten ging het luchtalarm af en moesten ze naar de schuilkelder. Nadat de Hippotainer in bedrijf was, verbouwden de vluchtelingen er honderden kroppen sla per week in voor de lokale bevolking. Sinds kort is de universiteit verplaatst naar Kiev. Ze moet nog besluiten waar ze de container gaat plaatsen. “Ze willen er graag mee verder en willen er zelfs meer”, zegt Maarseveen.

Jort en Tijmen met de vluchtelingen die in Oekraïne de Hippotainer gebruiken om sla te verbouwen | Credit: Hippotainer

Noodhulp

Oekraïne is een land in oorlog. Maar ook in landen waar de landbouw door klimaatverandering onder druk staat kan de container ingezet worden. “Dat kan in ontwikkelde en onderontwikkelde landen. Wij bieden een klimaat-adaptieve kweekoplossing”, zegt Blok. Dat kan in stadstaten als Singapore, waar ruimtegebrek een probleem is, in landen waar het groeiseizoen te kort is, op eilandstaten die voedsel moeten importeren, of in woestijnstaten, waar traditionele landbouw onmogelijk is. Maar zeker ook in landen waar door een ramp, een oorlog of een crisis geen voedselproductie mogelijk is. “Op plekken waar humanitaire hulp nodig is, zoals in Gaza of Soedan, is het heel moeilijk om aan verse groente te komen”, zegt Maarseveen. Hulporganisaties als Rode Kruis of Novib zijn dan ook een belangrijke doelgroep, waar de start-up graag mee samen wil werken.

Lees ook:

‘Vrouw, wat zit je nou te zeuren met zo’n prima salaris?’

Het is weer half november en dus is het: Equal Pay Day. De dag, dit jaar 14 november, markeert dat vrouwen tot het einde van het jaar ‘gratis’ werken, vergeleken met hun mannelijke collega’s. Een gelijkwaardig salaris is daarmee nog steeds een illusie voor veel vrouwen, ondanks alle ophef, debatten en bewustwordingscampagnes. Het voelt wrang. Het is 2024, hallo! Hoeveel generaties moeten dit nog meemaken? De genadeloze cijfers Sophie van Gool schreef er een vlijmscherp boek over: Waarom vrouwen minder verdienen en wat we eraan kunnen doen. Ze legt pijnlijk helder uit dat vrouwen nog altijd structureel minder betaald krijgen voor hetzelfde werk. Dat is niet alleen een kwestie van bedrijfscultuur, maar van diepgewortelde scheve verhoudingen in onze maatschappij. Van Gool illustreert hoe zelfs (of misschien wel juist) in een land als Nederland vrouwen gemiddeld 14 procent minder verdienen dan mannen voor vergelijkbare banen. En ja, daarbij is rekening gehouden met de parttime-factoren. Reken dat maar eens uit voor je hele werkende bestaan: het is alsof er elk jaar een dikke anderhalve maand salaris wordt weggegooid. Bovendien, het zijn niet alleen de euro’s, het gaat ook om de impliciete boodschap: “Je bent minder waard.” Mijn eigen ervaring in de rat race van de loonkloof Voor iedereen die denkt dat het probleem vooral leeft in andere bedrijven of sectoren: denk maar opnieuw. Ik zeg het uit ervaring. Ik werkte bij een bedrijf dat diversiteit heel hoog in het vaandel had. ‘Hier is geen loonkloof’, dacht ik. Na keihard werken en dezelfde prestaties leveren als mijn mannelijke collega’s (of zelfs betere), ontdekte ik het wrange feit dat zij simpelweg meer betaald kregen. Transparantie werd mijn wapen. Ik wist nu hoe het zat en daar kon ik wat mee. Althans, dat dacht ik… want HR reageerde met: “Wat zit je ineens te zeuren, je krijgt toch een prima salaris?” Nou, nee dus. Niet gelijkwaardig. Dus niet prima. De strijd voor gelijkwaardigheid die daarop volgt, is zwaar, kan ik je vertellen. Er zijn bewijsstukken nodig en je moet ook jezelf keer op keer bewijzen. Al had ik dat allang gedaan. Het gesprek aangaan, eisen stellen en niet wijken. Geloof me, dat is geen prettig proces. Het voelt alsof je constant moet uitleggen waarom je salaris overeen moet komen met wat anderen verdienen. Alsof je letterlijk je waarde moet bewijzen terwijl die allang glashelder op tafel ligt. En ze zetten me neer als een soort rupsje-nooit genoeg. Durf afscheid te nemen van een ongelijkwaardig bedrijf Soms moet je de moed hebben om te zeggen: tot hier en niet verder. En om te vertrekken bij een organisatie die jou niet op waarde schat. Niet makkelijk, want je hebt vast en zeker hard gewerkt omdat je van je baan hield. Maar een bedrijf dat jou structureel minder betaalt en niet bereid is dat te corrigeren, is jouw talent niet waard. Beide situaties heb ik meegemaakt. Zowel een fraaie aanpassing van mijn salaris, als afscheid nemen van mijn rol. Het is een harde realiteit, maar er zijn bedrijven die gelijkwaardigheid niet kunnen of willen begrijpen. Die wel mooie praatjes houden over gelijke kansen en diversiteit, maar intussen stiekem aan salarisdiscriminatie doen. Ik kan je verzekeren: in die gevallen is afscheid nemen geen verlies voor jou, maar voor hen. Een gemiste kans om een waardevolle kracht binnen te houden die weet wat hard werken én rechtvaardigheid werkelijk betekent. Waarom blijven we dit accepteren? Het blijft bizar dat we anno 2024 nog steeds Equal Pay Day nodig hebben. Vrouwen moeten nog altijd extra scherp zijn op hun salaris en als er een kloof is, is het gesprek daarover in de regel nog altijd ongemakkelijk. Ik vraag mij af: waarom moet dit gevecht er zijn? Waarom moeten wij constant onderhandelen en onszelf bewijzen om hetzelfde te krijgen als onze mannelijke collega’s? Waarom geen volmondig excuus en directe correctie? Equal Pay Day zou geen jaarlijkse reminder moeten zijn, maar iets wat we met razende vaart de wereld uit moeten helpen. Voor alle vrouwen die nu vastlopen of zichzelf onderschatten: durf je stem te laten horen, trek je grenzen en onthoud dat een bedrijf dat niet bereid is om jou gelijkwaardig te betalen, jouw tijd en talent niet waard is. En mannen, help met de transparantie, geef openheid over jouw salaris als je vrouwelijke collega daarom vraagt. Sta achter je collega als ze (her)onderhandelt. Dat is goud! Nog beter: neem zelf het initiatief, vraag vrouwen om je heen wat zij verdienen en als dat minder is, stel het aan de kaak. Laat 2024 dan het laatste jaar zijn waarin vrouwen de laatste anderhalve maand gratis werken, terwijl mannen tot 31 december krijgen doorbetaald.Nancy Kabalt heeft ruim twintig jaar ervaring in de energiesector en was onder andere algemeen directeur van netbeheerder Stedin. Inmiddels is ze als toezichthouder betrokken bij diverse energiebedrijven, zoals FastNed en Sympower. Ze is ook oprichter van consultancy- en interimbedrijf Windkracht5.Meer columns van Nancy Kabalt: To Tesla or not to to Tesla?China slaapt niet, dus wij moeten wakker worden‘Stuur je me nu serieus een kandidaat door met een hoofddoek?'