Maaike Kooijman
02 juli 2026, 15:05

Grafiek: Nederland stuurt jaarlijks voor miljoenen aan lithium naar... China

In het debat over ‘strategische onafhankelijkheid’ wordt steeds vaker gepleit voor hergebruik van kritieke grondstoffen. In de praktijk schort het daar nog flink aan, blijkt uit nieuw onderzoek.

kritieke grondstoffen lithium | Credits: Wesley tingey via Unsplash/bewerking Change Inc.

Europa wil meer grip krijgen op kritieke grondstoffen voor de productie van onder meer windmolens, batterijen en warmtepompen. Maar hoewel de roep om het beperken van de afhankelijkheid van kritieke grondstoffen uit (vooral) China steeds luider klinkt, verdwijnen jaarlijks duizenden tonnen waardevolle batterijgrondstoffen uit de Europese economie.

Alleen al aan lithium verliest Nederland jaarlijks naar schatting 40 miljoen euro aan waarde door export van afgedankte batterijen, blijkt uit nieuw onderzoek van de Nederlandse Vereniging Circulaire Economie (NVCE). Lithium zou hier juist goed gebruikt kunnen worden om nieuwe batterijen te produceren.

Duizenden tonnen lithium in restafval of export

Vorig jaar verloor Nederland 2.471 ton lithium. Dat komt deels door gebrekkige inzameling; iets meer dan de helft van de elektronica waarin lithium was verwerkt, belandde bij het restafval. De rest werd geëxporteerd naar niet-OESO-landen, en dan met name China.

De NVCE verwacht dat de lithiumverliezen − ondanks een aankomend Europees exportverbod op onbehandelde shredderproducten van batterijen − zullen stijgen tot meer dan 11.000 ton in 2035. En elke ton lithium die niet wordt herwonnen, moet via import worden aangevuld, stelt de NVCE.

Nederland vernietigt jaarlijks miljoenen euro’s

Kritieke grondstoffen zoals lithium zijn onmisbaar voor de productie van onder meer (thuis)batterijen en accu’s voor elektrische auto’s. Ze zijn dan ook van grote economische én maatschappelijke waarde. In 2025 was de marktwaarde van de verloren gegane lithium ongeveer 40 miljoen euro. Dat bedrag stijgt de komende jaren tot naar verwachting zo’n 180 miljoen euro per jaar tegen 2035.

Het probleem is niet zozeer dat de metalen technisch niet teruggewonnen kunnen worden, benadrukt de NVCE. Hoewel de verwerkingscapaciteit in Nederland relatief beperkt is, zou er wel meer gerecycled kunnen worden als alle batterijen netjes werden ingeleverd,.

Dat gebeurt nu niet. De zogenoemde uitgebreide producentenverantwoordelijkheid voor batterijen werkt daarom alleen als financiële prikkels, inzameling en handhaving goed zijn ingericht, aldus de branchevereniging.

Basismetalen vaak wel gerecycled

Een nieuw rapport van ABN Amro bevestigt dat Europese doelen voor meer onafhankelijkheid op het gebied van kritieke metalen nog vrij ver uit zicht zijn. Zo wil Europa in 2030 minstens 25 procent van de gebruikte kritieke materialen recyclen, terwijl dat nu pas op 12 procent ligt.

Voor basismetalen als koper, aluminium, nikkel en kobalt liggen de recyclingspercentages vrij hoog, maar dat geldt niet voor kritieke grondstoffen zoals lithium.

Lees ook:

Aanstelling van nieuwe ceo Heineken is een voorbeeld van bestuurscrisis van deze tijd

Ik heb te doen met de stakeholders van Heineken (medewerkers, klanten, leveranciers, omgeving, natuur, klimaat) nu de nieuwe ceo bekend is geworden. Zijn naam is Rafael Oliveira en hij is volgens Quote ‘de Braziliaanse sloopkogel die Heineken moet redden’.Wat moet deze ‘buitenstaander’ bij het iconische Nederlandse bedrijf? Quote beschrijft Oliveira als ‘een gehaaid strateeg en een meedogenloos onderhandelaar’. Zo rondde hij voor JDE Peet’s, de koffiegigant waar Douwe Egberts deel van uitmaakt, de overname af met Keurig Dr Pepper Inc. Oliveira zat pas anderhalf jaar bij de koffiegigant en stapt nu dus alweer over naar Heineken. Rafael Oliveira de snoeier Oliveira bezuinigde bij zijn vorige werkgever voor honderden miljoenen dollars, en zat de Nederlandse supermarkten dwars tijdens de koffie-onderhandelingen temidden van prijsstijgingen. Verder werkte hij bij Goldman Sachs en Kraft Heinz, waar hij ook stevig in het budget snoeide in opdracht van de investeerders.Is dit werkelijk wat de raad van commissarissen van Heineken zoekt als ‘nieuwe toon aan de top’? Een snoeiharde spreadsheet-ceo die maar op één paragraaf let van de jaarrekening: de financiële paragraaf? Zaken als goed werkgeverschap, het welzijn van de medewerkers, een eerlijke prijs aan de leveranciers, een license to operate van de maatschappij en bescherming van natuur en klimaat zijn niet meer relevant voor Heineken? Likkebaardende aandeelhouders Wat ik nog cynischer vind, is dat de beurskoers van Heineken omhoog schoot na de bekendmaking van Oliveira’s aanstelling. De aandeelhouders wachten dus likkebaardend de miljardenbezuinigingen van sloopkogel Oliveira af , ten koste van mens, natuur en planeet.Arme medewerkers met ‘groen bloed’, arme leveranciers en café-eigenaren die al decennialang een trouwe band hebben met Heineken, arme duurzame langetermijnvisie, pas net in de steigers gezet door voorganger Dolf van den Brink. De rvc (onder leiding van Peter Wennink) kiest voor deze buitenstaander – zonder ‘groen bloed’, zonder langetermijnvisie en zonder verbinding met de omgeving – en breekt daarmee met een belangrijke traditie binnen Heineken waarbij de ceo uit eigen gelederen komt.Zou Freddy Heineken zich omdraaien in zijn graf als hij hoort dat de door hem zo zorgvuldig opgebouwde merkwaarde van Heineken – stevig geworteld in de Nederlandse klei en de Rijnlandse traditie van goed werkgeverschap en een goede buur voor honderden cafés – blijkbaar zo vervreemd is geraakt van de huidige rvc? Bestuurscrisis deze tijd Iedereen die zich ‘bestuurder’ noemt zou zich moeten afvragen wat de werkelijke betekenis is van goed bestuur. Want iets afbreken is het makkelijkste wat er is. Echte leiders bouwen iets op, samen met de gemeenschap en de natuur. En dat is precies de bestuurscrisis van deze tijd. En misschien ook wel de reden dat voormalig Heineken-topman Dolf van den Brink vroegtijdig en uitgeput zijn afscheid aankondigde.Ik zie namelijk overal uitgeputte organisaties, met raden van commissarissen en aandeelhouders die krampachtig zichzelf proberen te redden met nog meer controle, nog meer kostenbesparing, nog meer top-down sturing. Nog meer uitputting, van mens, dier en planeet. Maar het is een totaal onintelligent bestuursmodel, zonder toekomstperspectief. Echte leiders bouwen op Want vertrouwen en draagvlak laten zich niet afdwingen. Menselijke autonomie en creativiteit laten zich niet managen vanuit een spreadsheet. En toekomstbestendig bestuur ontstaat niet door uitsluitend naar de financiële paragraaf van de jaarrekening te kijken.Echte leiders breken niet af. Echte leiders bouwen op, samen met de gemeenschap, de mensen die het werk doen en de natuur die de rekening niet langer kan dragen.Deze opiniebijdrage werd eerder gepubliceerd op MT/Sprout. Mildred Hofkes is expert in goed bestuur en stakeholder governance. Met een achtergrond in communicatiewetenschappen en een passie voor goed bestuur ontwikkelt ze modellen die de stemmen van stakeholders integreren in besluitvormingsprocessen.