Kaz Schonebeek 02 februari 2024, 11:30

Opmerkelijk: Spaanse onderzoekers maken een ‘bloedbatterij’

Soms stuit je als redactie op nieuws waarbij een wenkbrauw omhoog schiet. Die ene vreemde innovatie, een onverwacht effect van klimaatverandering of een staaltje menselijke onhandigheid. Opmerkelijk dus. Deze week: een nieuw type batterij die gebruik maakt van hemoglobine, een hoofdbestanddeel van bloed.

Getty Images 1448097559 Hemoglobine geeft bloed zijn rode kleur. | Credits: Getty Images

De lithium-ionbatterij is een begrip en in vrijwel alle consumentenproducten met accu te vinden. Maar zoals de trouwe Change Inc.-lezer weet, zijn er batterijen in allerlei soorten en maten. Zoutbatterijen, nikkel-waterstofbatterijen, lithium-zwavelbatterijen, nikkel-ijzerbatterijen, waterstof-broombatterijen, diamantbatterijen – de lijst is lang. Daaraan kan nu worden toegevoegd: de bloedbatterij. Of, wat preciezer: de zink-luchtbatterij met hemoglobine als katalysator.

Rode bloedcellen

Hemoglobine is het eiwit dat ervoor zorgt dat rode bloedcellen zuurstof vanuit de longen door het hele lichaam kunnen verspreiden – en wat rode bloedcellen de kleur rood geeft. Het bindt heel makkelijk met zuurstof. Deze eigenschap hebben onderzoekers aan de Universiteit van Cordoba ingezet voor het maken van een zink-luchtbatterij.

Zink-luchtbatterijen zetten zuurstof om in water. Bij dit proces komen elektronen vrij die gebruikt worden voor het opwekken van elektrische energie. Hemoglobine werkt als een katalysator in die chemische reactie. Zink-luchtbatterijen zijn in vergelijking met lithium-ion batterijen duurzamer: zink is een veel makkelijker winbare grondstof die met minder milieuverontreiniging gepaard gaat.

De batterij die de onderzoekers hebben gemaakt, bevindt zich nog in de laboratoriumfase. Hij kan nog niet opgeladen worden. De batterij kan enkel ontladen, en deed dit tussen de twintig en dertig dagen lang. Mede vanwege de lange ontladingsduur zijn de wetenschappers positief gestemd over het onderzoeksresultaat. Het team gaat zich in de vervolgfase buigen over andere biologische eiwitten die water weer terug kunnen omzetten in zuurstof, waardoor de batterij oplaadbaar wordt.

Toepassingen

De ‘bloedbatterij’ is mogelijk geschikt voor het aandrijven van elektronica binnenin het lichaam. De batterij kan opereren bij een pH-waarde van 7.4 – vergelijkbaar met de zuurtegraad van bloed. Ook kan de batterij, in tegenstelling tot de meeste andere batterijen, goed tegen vochtige omgevingen. Daarom voorzien de onderzoekers toepassingen in onder andere pacemakers.

Lees verder:

Beton gemaakt van steenkool: een oplossing voor de zandcrisis?

Onderzoekers van de Amerikaanse Rice University hebben een alternatief ontwikkeld voor het zand dat in beton gebruikt wordt. Van metallurgische cokes (een bewerking van steenkool) is grafeen gemaakt, dat weer dienst doet als ingrediënt in beton. Gemengd met cement en water levert het beton op dat 25 procent lichter, maar even sterk als gewoon beton is. Zand is, na water, wereldwijd de meest gebruikte grondstof. Vrijwel alles wat de mens bouwt, zit tjokvol zand. Het is een hoofdbestanddeel van onder andere beton, asfalt en glas. Jaarlijks wordt wereldwijd 50 miljard ton zand gebruikt. Dit is zoveel zand dat je er een muur van 27 bij 27 meter om de evenaar van zou kunnen bouwen. Zandcrisis De komende decennia gaat er alleen maar meer zand nodig zijn. De wereldwijde bevolkingsgroei en verstedelijking zijn hier de drijvende krachten achter. Dit geldt met name voor lage-inkomenslanden: verwacht wordt dat in West- en Oost-Afrika de vraag naar bouwzand in 2060 wel 500 procent hoger ligt dan nu. De Verenigde Naties spreken over een ophanden zijnde zandcrisis. Zand dreigt een schaars goed te worden. Want lang niet al het zand is geschikt om mee te bouwen. Woestijnzand bijvoorbeeld is ongeschikt. Door de wind zijn de zandkorrels zo ver afgesleten dat ze ronde, gladde korrels vormen. Voor beton zijn juist grove, onregelmatige zandkorrels nodig die aan elkaar en het cement haken. Rivierdelta’s Grof zand dat geschikt is voor de bouw, vind je vooral rond rivieren. Door erosie en verwering breekt gesteente in steeds kleinere deeltjes af tot het grind en zand wordt. Waterlopen voeren dit materiaal naar zee. Maar de mens gebruikt op dit moment zoveel zand, dat de natuurlijke aanwas het tempo van consumptie niet kan bijbenen. Zandwinning vindt vooral in rivierdelta’s en kustgebieden plaats. In grote delen van de wereld is dit niet of nauwelijks gereguleerd. Dat heeft grote negatieve effecten. Door zandwinning dalen in Azië onder meer de dichtbevolkte Ganges-Brahmaputra-Meghna-delta, de Yantzedelta en de Mekongdelta. In combinatie met een stijgende zeespiegel en steeds extremer weer is dit een gevaarlijke ontwikkeling. Ook ecosystemen lijden onder de verminderde aanvoer van zandachtige materialen, die rijk zijn aan voedingsstoffen. De oplossing? Het grafeen dat de Amerikaanse onderzoekers hebben ontwikkeld, kan voor een deel in de zandbehoefte voorzien. Wel wordt het van cokes gemaakt. Om die te produceren, moet steenkool worden verhit - een proces waar CO2 bij vrijkomt. Deze betonmix kan toe met minder cement - een materiaal dat ook erg CO2-intensief is om te produceren. Hoe deze rekensom precies uitvalt, is op basis van het eerste onderzoek niet te zeggen. Wel is steenkool natuurlijk óók een eindige grondstof. Nederland In Nederland wordt ook op grote schaal zand gewonnen, vooral in de Noordzee. Jaarlijks wordt er een stuk zeebodem ter grootte van Schiermonnikoog met zo’n tachtig centimeter diepte afgegraven. Dit verstoort het zeeleven: bodemstructuren veranderen, het water wordt troebeler en zeestromen verschuiven. Nederland gebruikt een groot gedeelte van dit zand voor het versterken van de dijken. Ook langs rivieren werd en wordt in ons land zand gewonnen. De sporen hiervan zijn in het landschap terug te zien: veel recreatieplassen in Nederland zijn voormalige zandafgravingen. Lees meer: Amerikaanse start-up presenteert duurzaam cement dat CO2 opneemtFinse ‘zandbatterij’ kan energie maandenlang opslaan‘Bodemdaling net zo hard bestrijden als zeespiegelstijging’