Ook als het op duurzaamheid aankomt geldt: money talks

Het was een besluit dat afgelopen week niet werd opgepikt door de Nederlandse media, maar het is het zoveelste signaal dat er iets fundamenteels aan het veranderen is: pensioenuitvoerder MN verkoopt alle aandelen en obligaties in olieconcern ExxonMobil. MN, dat de pensioenpremies van onder meer de metaalsector belegt, oordeelt dat het beleid van ExxonMobil niet in lijn is met het klimaatakkoord van Parijs. Ondanks een ‘intensieve dialoog’ heeft ExxonMobil zijn klimaatbeleid niet aangescherpt, waarna MN heeft besloten het bedrijf de rug toe te keren.

MN staat niet alleen, meer en meer aandeelhouders eisen van bedrijfsbestuurders dat ze een duurzamere koers gaan varen. Vaak zijn dat pensioenfondsen en verzekeraars, die de miljarden aan premies van hun klanten op een verantwoorde manier willen beleggen. Omdat ze het geld van ‘gewone’ burgers beheren kunnen deze institutionele beleggers het zich niet veroorloven om te handelen in strijd met grote maatschappelijk kwesties waar internationale akkoorden over zijn gesloten, zoals het klimaatakkoord. 

Koers van ExxonMobil kan gaan dalen

Een concern als ExxonMobil, tot enkele jaren geleden het waardevolste bedrijf ter wereld, ligt er niet wakker van als er een paar aandeelhouders weglopen. Maar als meer beleggers het voorbeeld van MN volgen, dan ontstaat er een probleem. Als beleggers namelijk massaal hun aandelen gaan verkopen, dan zal de wet van vraag en aanbod ervoor zorgen dat de koers van het bedrijf gaat dalen. En dat vindt geen enkele bedrijfsbestuurder leuk. Een lage beurskoers is ook een risico. Als een bedrijf namelijk ‘goedkoop’ is, dan kan het zomaar worden overgenomen door een concurrent die zijn zaakjes beter voor elkaar heeft. En dat wil geen enkele CEO.

De druk op bestuurders om het klimaatakkoord van Parijs te omarmen en beleid te ontwikkelen om in 2050 CO2-neutraal te zijn neemt dus toe. Maar hoe beoordelen beleggers of bedrijven niet alleen duurzaam praten, maar ook duurzaam doen? Hoe herkennen we het verschil tussen greenwashing en effectief beleid? Op dit moment ontstaat er een wildgroei aan initiatieven en meetmethoden om de CO2-voetafdruk van bedrijven vast te stellen en te monitoren. Adviesbureaus zien er een mooie nieuwe markt in. 

EU Taxonomie veroorzaakt massale kapitaalstroom

Dat komt de onderlinge vergelijkbaarheid niet ten goede. Daarom is de ‘EU Taxonomie’ van grote betekenis. De Europese Commissie heeft regels bedacht waarmee beoordeeld kan worden of een bedrijfsactiviteit het predikaat ‘duurzaam’ verdient. De financiële wereld heeft zich in rap tempo achter deze taxonomie geschaard. Het is de bedoeling dat in 2030 maar liefst 70 procent van de beleggingen moet voldoen aan de duurzame taxonomie. Dat betekent dat pensioenfondsen, verzekeraars, andere grote beleggers en banken massaal op zoek gaan om hun grijze euro’s te vergroenen. 

MN zal dus niet de laatste zijn die z’n miljoenen uit ExxonMobil terugtrekt en een duurzamere bestemming geeft. In de financiële sector valt te beluisteren dat alleen al in Nederland 1.500 miljard euro van grijs naar groen moeten worden geschoven. En dat in tien jaar tijd. Er komt dus een tsunami aan groen kapitaal op gang. 

Perspectief voor duurzaam ondernemen 

Dat is op zichzelf goed nieuws, want beleggingen in duurzame projecten en bedrijven leveren doorgaans een vergelijkbaar of zelfs een hoger rendement op. Het dubbele voordeel is ook dat groene financiering goedkoper wordt dan grijze. Want ook hier is de wet van vraag en aanbod van toepassing. De voorwaarden voor duurzaam ondernemen zien er kortom goed uit. Want als er veel kapitaal beschikbaar is voor duurzame beleggingen, dan zullen de rentepercentages laag zijn.