Redactie Change Inc. 20 januari 2021, 11:00

Systeemtransitie – niet de knoppen, maar het verhaal ontbreekt

Er is in de aanloop naar de Tweede Kamerverkiezingen – naast corona – gelukkig ook veel aandacht voor klimaatverandering. En terecht. De aandacht verschuift nu van diagnose van het probleem naar een zoektocht naar knoppen die we kunnen indrukken of waaraan we kunnen draaien om een systeemtransitie in gang te zetten. Het vinden van de juiste knoppen lijkt echter niet het grootste probleem – eerder de bereidheid om ze te gebruiken. Een nieuw verhaal helpt die knoppen sneller te gebruiken. Want het is een fabeltje dat ze niet te vinden zouden zijn, stellen Hans Stegeman en Willem Schramade.

Het betoog

Er is een behoorlijk aantal verschillende knoppen waaraan gedraaid kan worden om een systeemtransitie in gang te zetten of te versnellen. Donella Meadows, een van de mensen die aan de basis staat van de systeemwetenschappen, heeft er meer dan twintig jaar geleden al twaalf benoemd. Deze knoppen variëren van het aanpassen van parameters, zoals belastingen, tot het veranderen van doelstellingen in een systeem en het draaien aan die verschillende knoppen hebben verschillende effecten op transities. Het grootste effect komt door een verschuiving van een collectieve mindset (het grote verhaal). Transities werken het best als, zowel op macroniveau als op microniveau, de verschillende knoppen die beschikbaar zijn worden gebruikt.

Een voor de hand liggende is de knop van de systeemdoelstellingen. Ons huidige systeem is eenduidig gericht op het creëren van financiële waarde, tot uiting komend als winst op microniveau en economische groei op macroniveau. Maar bedrijven en overheden kunnen ervoor kiezen bewust te sturen op brede waarde (brede welvaart) in plaats van alleen op winst of economische groei. Hiermee komen sociale en ecologische waarden op hetzelfde niveau als financiële waarde en zijn ze er niet langer automatisch ondergeschikt aan. Nieuw-Zeeland heeft daar met zijn welzijnsbegroting al een stevige stap in gezet. Wereldwijd doen verschillende bedrijven dat ook, vooral diegenen die dankzij hun eigendomsstructuur niet zijn overgeleverd aan de grillen van de financiële markten, zoals bijvoorbeeld coöperaties of familiebedrijven.

Ecologische waarde meten

Om de systeemdoelstellingen te veranderen moeten we overigens wel tegelijkertijd aan de volgende knoppen draaien: die van meting, beprijzing en verantwoording. Meting van sociale en ecologische waarde kan op even grondige wijze gebeuren als die van financiële waarde. Econoom Rutger Hoekstra stelt een systeem voor waarin naast economische ook sociale en ecologische waarde gemeten wordt, evenals de verdeling en de kwaliteit ervan. Zo ontstaat een veel beter beeld van de ontwikkeling van brede welvaart in de samenleving.

Die typen waarde kunnen dan ook beter worden beprijsd, zodat je voor producten zoals vlees en kleding de echte prijs gaat betalen, dus inclusief de nu nog verborgen kosten. Niet-duurzaam gedrag gaat geld kosten. Voor bedrijven gaat het dan lonen om met schonere en eerlijkere oplossingen te komen en ze zullen zich vrijwel automatisch beter rekenschap geven van hun gedrag. Tegelijkertijd zal de overconsumptie hoogstwaarschijnlijk afnemen. Met echte prijzen en andere doelstellingen kun je het kapitalisme repareren, met prikkels voor betere resultaten.

Belasting verschuiven van arbeid naar uitstoot

En met methodieken zoals bijvoorbeeld ontwikkeld door het Nederlandse Impact Institute is dit praktisch ook al mogelijk. Ze worden echter nog maar heel weinig gebruikt, omdat dergelijke metingen niet verplicht zijn. Om dat te veranderen moeten we aan de knoppen van regelgeving en belastingen draaien. Belastingen kunnen verschoven worden van arbeid naar uitstoot, zoals het Nederlandse Ex’tax voorstelt. Daarmee komen prijzen dichter in de buurt van echte prijzen. Dit kan ook met regelgeving bereikt worden, zoals te zien is in de automobielindustrie, die door steeds strengere regelgeving (en de opkomst van Tesla) gedwongen is te investeren in schonere technologieën.

Helaas lopen overheden (en veel bedrijven) flink achter op de private initiatieven zoals Ex’tax en Impact Institute (waarin Nederland dan wel vooroploopt). Hier komen de knoppen die wij als individuele burgers tot onze beschikking hebben om de hoek kijken: wij kunnen invloed uitoefenen als werknemer, ondernemer, consument en kiezer. Steeds vaker kiezen mensen hun werkgever op basis van waarden; slimme consumenten kunnen veel duurzamer én goedkoper leven. Ook via financiële instellingen kunnen we veel meer invloed uitoefenen, alleen al met de ruim 1.500 miljard euro aan pensioenvermogen.

Klimaatverandering is nog geen goed verhaal

De juiste knoppen voor een transitieversnelling zijn er dus. Maar uiteindelijk is het aan de burger om tijdens de verkiezingen de belangrijkste knop in te gaan drukken: de knop van het grote verhaal. Volgens schrijver Jonathan Safran Foer is klimaatverandering nog geen goed verhaal: het ontbeert tot nu toe snelheid, plotwendingen en helden. Een goed verhaal zet mensen aan tot actie. Zo’n goed verhaal hebben we allang voor de strijd tegen de zee.

Maar het verhaal voor de duurzaamheidstransitie blinkt vooralsnog uit in doembeelden die we moeten vermijden (iets wat feitelijk ook klopt) en dat het er minder leuk op wordt (wat maar de vraag is). Het verhaal van ‘minder’ – consumptie, reizen, vrije keuzen – is natuurlijk geen wervend verhaal. Maar bij dat verhaal over een samenleving van minder onmiddellijke behoeftebevrediging hoort ook een verhaal over een meer ontspannen samenleving, met veel innovatie en die ook houdbaar is voor toekomstige generaties. Dat positieve nieuwe verhaal is nodig om mensen te verleiden met een wenkend perspectief, terwijl het verhaal over de reële bedreigingen mensen wel tot actie móet aanzetten. En mensen mobiliseren op dat nieuwe verhaal is wellicht de belangrijkste knop die moet worden ingedrukt.

Winnaars, verliezers en plotwendingen

Het grote nieuwe verhaal met perspectief over de systeemtransitie begint zich nu te ontvouwen: met winnaars (Tesla), verliezers (big oil), plotwendingen (wellicht transformeren een aantal fossiele bedrijven toch) en een toegenomen snelheid van nieuwe innovatie en duurzame alternatieven. Nu alleen de helden nog. Hopelijk lopen ze in de politiek rond, worden ze bij de komende verkiezingen gekozen en gaan ze vervolgens ook daadwerkelijk aan alle knoppen draaien.

 

Hans Stegeman, econoom en hoofdstrateeg bij Triodos Investment Management. Willem Schramade, adviseur en onderzoeker duurzame financiering & auteur 'Duurzaam Kapitalisme'

 

Het Betoog

Change.inc waardeert de betrokkenheid van lezers en toekomstmakers zeer. Ook een opinieartikel aanleveren voor de rubriek ‘Het betoog’? Stuur de bijdrage naar hoofdredacteur Roy op het Veld: roy@change.inc. Het artikel moet een wezenlijke bijdrage leveren aan het debat en iets toevoegen aan wat al eerder op Change.inc verschenen is. De redactie beslist over plaatsing.

Jacqueline Cramer, oud-minister en 'transitiemakelaar' over de circulaire economie

Het matras van Auping is een circulair voorbeeld in de afvalwereld. Niet voor niets maakte het beddenbedrijf veelvuldig reclame voor het ‘eerste circulaire matras’, dat zo in elkaar zit dat het na gebruik helemaal hergebruikt kan worden als losse materialen.Maar, vertelt Cramer tijdens een online interview, dit soort voorbeelden was tot voor kort schaars. “Er zat een groot verschil in kosten tussen matrassen verbranden en hoogwaardig recyclen”, licht Cramer toe. “Niemand wilde de rekening voor een circulair matras betalen. Ik heb toen vanuit de Amsterdam Economic Board het initiatief genomen om alle partijen in de matrassenketen bijeen te brengen.”Lees hier meer over het boek van CramerKosten voor de consumentDe conclusie was dat er een vrijwillige producentenverantwoordelijkheid moest komen. Cramer trad daarbij op als een ‘transitiemakelaar’, zoals ze het zelf noemt. Ze kreeg de neuzen dezelfde kant op, en zorgde er samen met een tweede makelaar voor dat die producentenverantwoordelijkheid er kwam. Dit betekent dat in 2025 60 procent van de matrassen gerecycled wordt en in 2028 75 procent.Op de prijs van een matras komt een bedrag om de recycling te bekostigen, net zoals bij de elektronica en het witgoed zo'n 25 jaar geleden al is ingevoerd. De rekening komt uiteindelijk dus bij de consument te liggen? “Inderdaad, maar als de nieuwe recyclingtechnieken zijn ingevoerd, worden deze standaard en dalen de kosten weer”, verwacht Cramer.Lees ook: Spijkerbroeken van gerecycled en biologisch katoenDe matrasrecycling was een doorbraak voor Cramer. “Door de keten te organiseren, bleek de bestaande patstelling doorbroken te kunnen worden. Er was wel bereidheid om te veranderen, maar iedereen keek naar elkaar en niemand waagde de eerste stap.”Het voorbeeld van de matrassenketen staat niet op zichzelf. Het geldt voor veel circulaire initiatieven, die in een netwerk van partijen tot stand moet komen.In 2050 circulairDe Nederlandse regering wil in 2050 circulair zijn - maar er is veel onderzoek dat laat zien dat er op dit vlak nog maar weinig gebeurt. Het klimaat heeft prioriteit, en hoewel circulariteit en duurzaamheid samenhangen, zijn het niet dezelfde dingen. Een circulair product is na gebruik hoogwaardig herbruikbaar. Niet alleen als tweedehandsje, maar ook als losse materialen. Er zijn wel pioniers die circulair bouwen (denk aan het Circl-paviljoen, of het hoofdkantoor van Triodos), en afvalverwerkers recyclen steeds meer. Maar er zijn nog talloze sectoren die weinig met circulariteit doen.Dat is geen onwil, weet Cramer. “De transitie naar een circulaire economie lukt alleen wanneer we het traditionele openbaar bestuur combineren met een nieuwe vorm van ‘netwerksturing’. Het openbaar bestuur is nodig om met wetgeving, economische hervorming en ander beleid de maatschappij te sturen in de richting van circulaire economie. Maar sturing door netwerken van bedrijven, overheden, burgers en andere organisaties, is minstens zo belangrijk.”Verschillende partijen, met een gedeeld gevoel van urgentie, moeten er samen voor zorgen dat er een circulair initiatief komt. “Want alleen door de krachten te bundelen in sterke netwerken waarin partijen van elkaar leren en samen werken aan een gezamenlijk doel kunnen we een circulaire economie verwezenlijken. Je moet zo’n veranderingsproces dus organiseren. En daarbij kan een onafhankelijke ‘transitiemakelaar’ zorgen dat alles sneller gaat.”Innovatie in de praktijkZo’n netwerk kan voor allerlei dingen helpen. Innovatie bijvoorbeeld: volgens Cramer werken onderzoekers en bedrijven nu veel langs elkaar heen. “Met een netwerk zorg je voor structuur, waardoor innovaties sneller en beter van de grond komen. En als zo’n innovatie in de praktijk nuttig blijkt te zijn, dan haken er ook steeds meer partijen aan. Dan gaat het balletje rollen.”En als die innovatie dan tot een product leidt - zoals het circulaire matras - dan is het ook belangrijk om het op een schild te hijsen; om er aandacht voor te vragen, zodat het niet in een duurzame niche blijft hangen, maar de nieuwe standaard wordt. “Alleen dan verandert er écht iets. En daarbij helpt het natuurlijk als de overheid met haar instrumenten sturend optreedt."Aanpak werkt overalAlle lessen uit haar leven als transitiemakelaar tekende Cramer op in een Engelstalig boek en een verkorte Nederlandse versie.  “Door corona had ik plotseling tijd om te schrijven. En het was nodig, want ik stuitte in mijn werk telkens op dezelfde problemen. Mijn ervaringen wilde ik delen met geïnteresseerden in het buitenland en hier.”Nu het boek er is, hoopt ze dat mensen het lezen en nadenken over hoe ze in netwerken veranderingen kunnen realiseren. En hoewel het boek geschreven is voor de circulaire economie, werkt de aanpak net zo goed voor andere transities. Want er komen nog een hoop veranderingen op ons af in de komende dertig jaar.Lees ook: Hoeveel kost het om afval te verwerken?Beeld: Adobe Stock