Het rapport van de Club van Rome uit 1986 maakte indruk op Frans Hofstede. “Het zaadje was geplant”, zegt hij daar zelf over. Tijdens de opleiding bedrijfseconomie deed de life cycle analysis zijn intrede. Daarbij is de milieu-impact geen ‘externaliteit’ meer, maar maakt deel uit van de begroting. Ook het begrip rentmeesterschap sprak hem aan. “Je moet de aarde zoals je hem krijgt ook weer achterlaten.”
‘Het subsidiepotje van Frans’
Eenmaal op de arbeidsmarkt merkte Hofstede dat duurzaamheid nog niet bij iedereen prioriteit nummer één is. Bij zijn huidige werkgever advies- en ingenieursorganisatie Arcadis is de aandacht voor verduurzaming sinds zijn aantreden steeds verder gegroeid. Inmiddels wil het bedrijf niet alleen in de eigen onderneming duurzaamheid op orde hebben, maar ook de branche in beweging brengen. “Ik denk dat de mensen nu wel snappen dat het ook belangrijk is om te investeren in milieu.”
Dat was een paar jaar geleden wel anders, herinnert Hofstede zich. "In 2013 was het nog helemaal niet duidelijk dat je werk moest maken van duurzaamheid, terwijl ik al wist: je kan hier geld mee verdienen." Hofstede was niet de enige binnen het bedrijf met oog voor duurzaamheid. Soms wilde een projectmedewerker een project duurzamer insteken, maar zag de projectmanager daar geen kans voor: te tijdrovend of te duur. Daar had Hofstede wel een oplossing voor: geld voor een brainstorm-dag en een dag voor de uitwerking. ‘Het subsidiepotje van Frans’, werd dit door medewerkers genoemd. “Daarmee zie je wel dat je het versnelt,” aldus Hofstede.
Het goede voorbeeld geven
Hofstede gelooft erg in het goede voorbeeld geven. Dat maakt een leider geloofwaardig. Zijn eigen dak ligt vol zonnepanelen, hij heeft een zonneboiler en hij rijdt elektrisch. ’s Zomers pakt hij af en toe de racefiets. “Practice what you preach”, vindt de financieel directeur.
Interview: Paul van Liempt | Fotografie: Céline Wagenmakers
