Margot Krasojević onthulde recent haar nieuwste werk. Het is een gebouw dat uit twee ruimtes bestaat die verbonden zijn door metalen loopbruggen. Het geheel is een soort spiraal met puntige uitlopers, en lijkt in niets op de vierkante, saaie waterkrachtcentrales die op veel plekken langs de kust of rivier staan.
Zeewater voor stroom
Ook de manier waarop het energieopwekkende deel van het gebouw werkt is ongewoon. Via een poort komt er water in een afgesloten ruimte. Het zoute zeewater zorgt ervoor dat de luchtdruk rond het water verandert, waardoor de lucht in de kamer gaat stromen. De lucht drijft drie turbines aan. Krasojević gebruikt Wells-turbines, die minder kracht nodig hebben om elektriciteit op te wekken dan gewone windmolens. Ze zijn echter ook minder efficiënt. Toch denkt de architect dat het gebouw genoeg stroom opwekt voor tweehonderd huishoudens. 
Lees ook: Groene architectuur verbetert klimaat in de stad
Contrast is interessant
In het andere deel van het gebouw komt een kunstgallerie. Het contrast tussen een energiecentrale en een gallerie is voor Krasojević interessant; veel van haar werk gaat over dit soort tegenstellingen. De vorm is vaak gebaseerd op de beweging van golven en er zit ook altijd een duurzaamheidsaspect aan. Zo ontwierp ze eerder een noodcentrum voor in het Himalaya-gebergte, een stormschuilplaats die zichzelf vrijmaakt van puin en een brug met zeilen die zichzelf kan verplaatsen.
Lees ook: Waterkracht kan een derde van alle energie leveren
Niet realistisch
Al deze ideeën zijn praktisch moeilijk uitvoerbaar. Voor de architect is het echter minder belangrijk of het gebouwd wordt, en belangrijker om de grenzen van ontwerp op te zoeken. Ondertussen worden de technieken die ze voorstelt wel steeds betaalbaarder en kan er constructietechnisch steeds meer. Wie weet dat de futuristische waterkrachtcentrale op een dag echt voor de kust ligt en stroom levert.
Bron & Beeld: Margot Krasojevic Architecture
