Rianne Lachmeijer 04 juni 2020, 08:10

De tunnel ligt er nog niet, maar de technici zitten al aan de knoppen

Modulair bouwen biedt kansen in verschillende sectoren: van woningmarkt tot industrie en van utiliteit tot infrastructuur. Zo ontwikkelde Croonwolter&dros de technische ruimtes van dienstgebouwen van een tunnel modulair. “We kunnen zelfs de mensen die in de toekomst de tunnel gaan opereren al achter de knoppen zetten”, zegt innovatiemanager Onno Sminia.

Adobestock 216726175 tunnel aquaduct modulair bouwen

Onno Sminia spreekt over de technische werkruimte van een nieuwe tunnel, die nabij Leiden komt te liggen. Als één van de laatste fasen van de bouw komen de dienstgebouwen daarbovenop, waar veel techniek in zit. “Die zijn belangrijk voor de hele werking van de tunnel”, benadrukt Sminia.

‘Modulair bouwen komt circulariteit ten goede’

Modulair bouwen is een bouwtechniek waarbij een producent een groot deel van de bouw in de fabriek uitvoert. Op de bouwplaats ligt de focus vervolgens op de montage van de onderdelen. Dat heeft voordelen, vertelt Sminia. “Je gaat sneller bouwen en dat is bij infrastructuur projecten natuurlijk belangrijk.” Ook wijst hij erop dat het de circulariteit ten goede komt, omdat de componenten na gebruik weer los te koppelen zijn. Zo kan het bedrijf ze op een andere plek opnieuw gebruiken. Bovendien is het werken veiliger en fijner, vindt hij. “Je kan het in een geconditioneerde ruimte veiliger bouwen dan in weer en wind op een bouwplaats.” 

Voor de innovatiemanager zit er ook een innovatieve kant aan modulair bouwen. “Op een nieuwe manier kijken naar vaak toch al bestaande oplossingen; dat ligt voor mij wel tegen innovatie aan. Dus dit is zo, maar hoe kunnen we het zo veranderen dat het modulair wordt?”

Vooraf testen

Bij de tunnel die onderdeel uitmaakt van de Rijnlandroute worden de voordelen van modulair bouwen goed zichtbaar. Daar bouwde Croonwolter&dros de technische ruimtes voor in het dienstgebouw modulair. “Als je kijkt naar planning van een tunnelbouwproject, dan wordt natuurlijk eerst de tunnel geboord en gebouwd. Later in de planning komen daar de dienstgebouwen bovenop te staan, waar veel van onze techniek in zit”, vertelt Sminia.

In de klassieke planning kan Croonwolter&dros pas beginnen met het aanleggen van de techniek als de gebouwen er staan. In een modulaire aanpak kan dat veel eerder. Daarom staan de technische ruimtes nu al in modulevorm klaar in Eindhoven. “Als de gebouwen op de echte locatie gereed zijn, dan kunnen we die modules weer van elkaar loskoppelen, naar de projectlocatie toerijden en in de gebouwen laten zakken.”

'We gaan het samenspel tussen hardware en software al testen'

In Eindhoven koppelt Croonwolter&dros de hardware alvast aan de software. “Op die manier gaan we het samenspel tussen hardware en software al testen. We kunnen zelfs de mensen die in de toekomst de tunnel gaan opereren al achter de knoppen zetten.” Zo kunnen de opdrachtgevers en de mensen die uiteindelijk met de installaties gaan werken meegenomen worden in het ontwerp- en bouwproces.

Normaal gesproken is het spannend of alles naar behoren werkt zodra de installaties daadwerkelijk in de tunnel zitten. Als een onderdeel defect blijkt op het moment dat het al in de constructie zit, is het veel moeilijker om het defecte deel op te sporen en te vervangen. Bij modulair bouwen wordt alles al eerder in elkaar gezet, waardoor dat wordt voorkomen. “Als je alles bij elkaar brengt, zijn er altijd dingen die je niet voorzien hebt. Daar kom je nu veel eerder achter.”

Lees ook: ‘Gewoon bouwen die energieneutrale tunnel’

De kansen herkennen

Sminia ziet geen grote uitdagingen op de weg richting meer modulair bouwen in de infrastructuur. “Het vergt wel een andere blik”, zegt hij. Een ander perspectief om te herkennen waar de kansen liggen om iets modulair aan te pakken en vervolgens de opdrachtgever en de samenwerkingspartners te overtuigen. “Het is niet iets wat je zomaar in je eentje kan doen.”

Werken met een BIM-model helpt bij het herkennen van modulaire kansen. De afkorting staat voor Building Information Modeling. “Daarin komt alles virtueel al samen voordat we het in het echt gaan bouwen. Dat is voorwaardelijk voor een modulaire aanpak.” In de virtuele omgeving worden de voordelen van modulair bouwen namelijk sneller duidelijk.

Dat kansen blijven liggen door versnippering binnen de organisatie, zoals McKinsey in een rapport schreef over de sector, ziet Sminia niet. Hij heeft het idee dat het bij Croonwolter&dros wel meevalt. Naast zijn afdeling zetten ook de afdelingen utiliteit en industrie in op modulair bouwen. Sminia belt regelmatig met zijn collega van utiliteit: Arvid Duijzer. “De modules die door Arvid worden gebouwd, zijn natuurlijk ook voor infrastructuur interessant. Ik noemde net die tunneldienstgebouwen. Bij utiliteit ontwerpen ze natuurlijk ook gebouwsystemen modulair. Dus we weten elkaar te vinden.”

Dit artikel maakt onderdeel uit van een serie over de kansen en uitdagingen van modulair bouwen voor drie sectoren binnen één bedrijf. Eerder verscheen het artikel over de kansen in de utiliteit. Volgende week verschijnt het artikel over industrie. 

Lees over de kansen in utiliteit: “Als de functie van jouw gebouw verandert, dan kunnen de installaties meebewegen”

Hoofafbeelding: Adobe Stock – Aquaduct bij Veluwemeer | Portetafbeelding: Croonwolter&dros

Een mensenlichaam als compost – een duurzaam en groen alternatief in de uitvaartbranche?

Al jaren wordt er door de Nederlandse uitvaartbranche gepleit voor nieuwe, duurzame uitvaartalternatieven. Vorige week heeft de Gezondheidsraad groen licht gegeven aan minister Ollongren om de toepassing van alkalische hydrolyse toe te laten. Onderzoek heeft uitgewezen dat 52% van de Nederlanders openstaat voor deze nieuwe duurzame manier van 'lijkbezorging' – en 21% zou hiervoor kiezen als het gelegaliseerd is.Maar volgens Susanne Duijvestein, onafhankelijk uitvaartondernemer, kan het nog veel duurzamer: menselijke resten laten composteren als basis voor plantleven: “Alkalische hydrolyse is een scheikundig proces waar veel technologie en chemicaliën bij komen kijken. Voor composteren heb je alleen een stuk grond nodig, wat houtsnippers, bladeren en compostculturen. Het resultaat: voedzame humus waarmee nieuwe natuur kan worden aangeplant.”Een lichaam wordt op een bed van houtsnippers en bladeren gelegd, vermengd met regenwater en compostculturenErvaringen uit de VSSamen met designer en kunstenaar Rosalie Bak onderzoekt Duijvestein de praktische mogelijkheden rondom het composteren van stoffelijke resten van mensen: “We zijn aan het peilen of er interesse voor is bij consumenten, maar we kijken vooral ook naar de veiligheidsaspecten. Ondanks legalisering in de Amerikaanse staat Washington en praktijkervaring in België is humaan composteren nog onvoldoende wetenschappelijk onderzocht. We weten bijvoorbeeld nog weinig over de afbraak van micro-organismen die infecties of toxiciteit kunnen veroorzaken.” Recentelijk sprak de Gezondheidsraad zich nog uit over het composteren van menselijke resten. De conclusie: meer onderzoek is nodig om zeker te weten dat het veilig is.Lees ook: Duurzame uitvaart populair in de VSNatuurgetrouwDesondanks is composteren volgens Bak en Duijvestein één van de meest natuurgetrouwe manieren van lijkbezorging die je kunt bedenken: “Net als in de natuur wordt het lichaam opgenomen door allerlei organismen en dient het weer als basis voor nieuw leven. Cyclisch dus, of circulair. Een lichaam wordt op een bed van houtsnippers en bladeren gelegd, vermengd met regenwater en compostculturen. Met ditzelfde materiaal wordt het lichaam ook bedekt. Vervolgens komt er een proces op gang van vertering door micro-organismen.”De ervaringen van de Belgische Stichting Metamorfose - die het composteren van dode dieren onderzoekt – wijzen in de richting dat het natuurlijk composteren van een menselijk lichaam ongeveer een jaar duurt. Volgens Duijvestein wordt hiermee al een enorme winst geboekt ten opzichte van regulier begraven, waar een wettelijke grafrust geldt van 10 jaar: “Ruimte is in Nederland een schaars goed en dat vraagstuk wordt de komende jaren alleen maar groter.”SupercompostHoe verhoudt het composteren als duurzame lijkbezorging zich tot die andere trend van ecologisch begraven, in bio-afbreekbare grafkisten? Duijvestein: "Afbreekbare kisten zijn een goede zaak. Maar ook al lig je in een afbreekbare kist, je wordt begraven op 1,5 meter diep. Op die diepte is amper bodemleven. Dus wat je in een afgesloten kist diep onder de grond krijgt, is een geïsoleerd ontbindingsproces."Zonde, aldus Duijvestein, want net als in de natuur kan het menselijk lichaam circulair worden benut en dienen voor het bevorderen van het plantleven: “Een mensenlichaam is volgens de ervaringen van de Stichting Metamorfose goed voor ongeveer anderhalve kuub aan supercompost. Als je kijkt naar het probleem van wereldwijde bodemverarming en afnemende biodiversiteit, dan zou humaan composteren een goede case kunnen zijn.” In de staat Washington waar humaan composteren al is toegestaan, vindt het proces plaats in gebouwen in de stad. Door het gebruik van cabines wordt het proces versneld en duurt het slechts enkele weken.Lees ook: Hoe zit het met de duurzaamheid van een crematie?Omdat er nog te weinig kennis is over het composteren van mensen, willen Bak en Duijvestein een partnership met het Amsterdam UMC en het IBED opzetten. Bak: “Het Amsterdam UMC beheert een tafonomische begraafplaats, waar onderzoek wordt gedaan naar de ontbinding van mensenlichamen, bijvoorbeeld in forensische context. Wij mogen deze locatie gebruiken voor onderzoek naar humaan composteren en dat is bijzonder. Het is de enige plek waar dergelijke research mogelijk is.""Het is belangrijk dat dit onderzoek plaats vindt op Nederlandse bodem, omdat we ook de lokale bodem en klimaateigenschappen mee moeten nemen. Daarnaast zijn we ook in gesprek met het Institute for Biodiversity and Ecosystem Dynamics (IBED), een onderzoeksinstituut verbonden aan de UvA en gespecialiseerd in alles wat te maken heeft met ecologie, water, en toxische stoffen.”Schadelijke stoffenEen van de vraagstukken rondom het composteren van humane resten is wat te doen met schadelijke stoffen in het menselijk lichaam, zoals oxiderende pacemakers en chemische medicijnresten. Welke invloed hebben deze elementen op bodem? Bak: “We weten nog weinig over de kwaliteit van de remainder soil die achterblijft aan het einde van het humusatieproces. De omgang met reststoffen in de remainder soil is vastgelegd in de Wet Milieubeheer. Hoe en op welke wijze de compost verplaatst zal mogen worden zal aan de hand van die wet getoetst moeten worden. Op dit moment zijn er strenge regels voor het verplaatsen van vervuilde grond. Wij hopen het proces zo te optimaliseren dat het eindresultaat veilig is voor mens en milieu.”Om menselijke humus in te zetten is er een wetsaanpassing nodigEen ander vraagstuk dat nader moet worden bekeken zijn de juridische mogelijkheden om menselijke compost te verplaatsen. Bak: “Op dit moment geldt voor begraven een wettelijke grafrust van minimaal 10 jaar, dus om menselijke humus na een jaar ook daadwerkelijk te kunnen inzetten voor het planten van bomen, zou er een aanpassing in de wet nodig zijn.”Van start met onderzoekOndertussen zijn Bak en Duijvestein op zoek naar bedrijven en organisaties die werken met organische reststromen zoals houtsnippers en bladmateriaal. Ook zoeken ze verwerkers van kadavers om mee te denken over toepassingen en uitdagingen. Bak: “We gaan binnenkort aan tafel met een aantal Nederlandse begraafplaatsen om te zien of we ook de grafkelders, nu veelal ongebruikt, kunnen meenemen in dit onderzoek, als een soort 'in between oplossing'. Begraven in de grafkelder, maar bedolven onder compost.”De grootste prioriteit voor Bak en Duijvestein is op dit moment het starten van het wetenschappelijk onderzoek. Duijvestein: “Alle partners staan klaar om te beginnen zodra de financiering rond is. We zijn nu bezig met een aanvraag voor een aantal (inter)nationale wetenschappelijke fondsen voor het vinden van de juiste financiële middelen.”Beeld: Susanne Duijvestein