De druk op organisaties om te verduurzamen neemt toe. Wet- en regelgeving stelt strengere eisen, klanten en investeerders verwachten meer, en de uitdagingen worden groter en complexer. Wie daaraan wil werken, ontkomt niet aan partnerschappen. En wat je daarbij vaak ziet is dat het aanvankelijke enthousiasme in zulke samenwerkingen omslaat in frustratie.
Leona Henry onderzoekt aan de Radboud Universiteit hoe zogeheten multi-stakeholderpartnerschappen functioneren bij duurzaamheidsvraagstukken. Ze kijkt bijvoorbeeld naar de mode-industrie, waar merken, leveranciers en ngo’s samen werken aan duurzamere productie. Daarbij gaat het niet alleen om klimaatdoelen, maar ook om eerlijke lonen, veilige werkomstandigheden en het tegengaan van kinderarbeid.
‘Duurzaamheidsuitdagingen zijn complexe systeemvraagstukken’, zegt Henry. ‘Als je aan één onderdeel trekt, merk je al snel dat alles met elkaar samenhangt: regelgeving, veiligheid, investeringen, technologie en maatschappelijke verwachtingen. Juist daarom heb je partners nodig die kennis, expertise of netwerken inbrengen die je als organisatie zelf niet hebt.’
Zelfde woorden, andere betekenis
Een gedeelde ambitie is volgens Henry echter geen garantie voor succes. ‘Managers onderschatten vaak hoe verschillend organisaties denken en werken. Commerciële bedrijven zijn gewend snel beslissingen te nemen en te experimenteren. Overheden en ngo’s nemen vaak meer tijd om besluiten zorgvuldig af te wegen. Dat heeft te maken met hun verantwoordelijkheden, financiering en achterban. Die verschillen zijn niet goed of fout, maar je moet ze wel herkennen en bespreekbaar maken.’
Bovendien blijken partners regelmatig iets anders te bedoelen met dezelfde begrippen. Bij een circulaire economie denken bedrijven vaak vooral aan milieu en materiaalgebruik, terwijl andere partijen de nadruk leggen op sociale aspecten als arbeidsomstandigheden of werkgelegenheid. Ook de verwachtingen over ieders inbreng lopen uiteen. ‘Bedrijven investeren vaak financiële middelen, terwijl andere partijen vooral tijd, kennis of netwerken inbrengen. Als je daar vooraf geen duidelijke afspraken over maakt, ontstaan gemakkelijk misverstanden.’
Voorkomen: spreek verwachtingen uit
De belangrijkste les uit Henry’s onderzoek: maak verwachtingen vanaf het begin expliciet. ‘Veel frustratie is te voorkomen door vanaf het begin duidelijk te bespreken wat iedere partij bijdraagt, welke doelen er zijn en hoe besluiten worden genomen.’ Dat gaat niet alleen om geld, maar ook om tijd, expertise, contacten en verantwoordelijkheden.
‘Vaak leeft impliciet de verwachting dat iedereen dezelfde inzet levert, op hetzelfde moment en op dezelfde manier. Dat is in de praktijk zelden realistisch’, aldus Henry. Heldere afspraken over rollen, verantwoordelijkheden en besluitvorming vormen daarom de basis voor een samenwerking die ook op de langere termijn standhoudt.
Genezen: frictie als kans
En als het toch wringt? Dan is de samenwerking niet mislukt, benadrukt Henry – integendeel. ‘Vrijwel ieder partnerschap bereikt een moment waarop duidelijk wordt dat niet alle verwachtingen zijn uitgesproken of dat belangen uiteenlopen. Dat hoeft geen eindpunt te zijn, maar kan juist een kans bieden om de samenwerking te verdiepen.’
Samenwerken aan duurzame impact vraagt nieuw leiderschap. De Radboud Universiteit ondersteunt organisaties via onderwijs voor professionals: van het ontwerpen van effectieve governance en waardengedreven AI tot het begeleiden van multi-stakeholderpartnerschappen en het ontwikkelen van toekomstbestendig leiderschap. Bekijk wat de Radboud Universiteit voor jou kan betekenen.
Radboud Universiteit organiseert een gratis inspiratiewebinar “Van ESG-rapportage naar vertrouwen: geloofwaardigheid in corporate sustainability”. Meer informatie informatie en inschrijven.
Opnieuw met elkaar om tafel gaan is dan essentieel. ‘Pas tijdens de samenwerking ontdek je vaak verschillen in werkwijzen, tempo of prioriteiten. De één wil wekelijks overleggen, de ander vindt één keer per maand voldoende. Of er blijken belangen te spelen die eerder niet expliciet zijn gemaakt, simpelweg omdat mensen hun eigen aannames vanzelfsprekend vinden.’
Frictie hoort dus bij samenwerken. ‘Het gaat er niet om conflicten te vermijden, maar om ze constructief te bespreken.’ Een onafhankelijke procesbegeleider of mediator kan daarbij helpen. Daarnaast zijn goede governance-structuren cruciaal: duidelijke afspraken over besluitvorming, verantwoordelijkheden en inspraak zorgen ervoor dat alle partners zich gehoord voelen en betrokken blijven.
AI maakt goede afspraken nóg belangrijker
Naast deze organisatorische uitdagingen ziet Henry een ontwikkeling die partnerschappen alleen maar belangrijker maakt: de opkomst van AI en andere digitale technologieën. ‘In duurzame waardeketens wordt bijvoorbeeld steeds vaker gekeken naar blockchain om producten en grondstoffen beter traceerbaar te maken. AI kan organisaties helpen om emissies te voorspellen, materiaalstromen inzichtelijk te maken of duurzamere keuzes te ondersteunen.’
Maar die technologieën roepen ook nieuwe vragen op. Wie bezit de data? Wie mag die gebruiken? Hoe waarborg je privacy, transparantie en eerlijkheid – en hoe verdeel je de voordelen én verantwoordelijkheden eerlijk over de partners?
‘Juist omdat zulke technologieën verschillende organisaties met elkaar verbinden, worden goede samenwerkingsafspraken steeds belangrijker’, zegt Henry. ‘Digitale innovatie is daarmee niet alleen een technologische, maar vooral ook een bestuurlijke en maatschappelijke uitdaging.’
Dit artikel is gemaakt door een van onze expertredacteuren in samenwerking met onze partner Radboud Universiteit. Change Inc. werkt met partners die de klimaattransitie aanjagen. Zij kunnen cases presenteren waar anderen zich aan kunnen optrekken en zijn eerlijk over de uitdagingen. Niet één bedrijf is al 100 procent duurzaam, maar veel zijn onderweg. Dankzij ons partnermodel zijn onze artikelen gratis toegankelijk voor iedereen. Benieuwd naar hoe wij werken? Klik hier.



