Chris Thijssen 20 juli 2015, 18:03

‘Natuurlijke methode zuivert afvalwater textielfabrieken’

Onderzoekers van de Zweedse Lund University hebben een natuurlijke methode ontwikkeld om giftig afvalwater van textielfabrieken te zuiveren. Deze methode zou een oplossing kunnen bieden voor de vervuiling in de textielindustrie.

3343914340 aefae948cc o

De nieuwe methode combineert verschillende bekende waterzuiveringstechnieken, zoals biologische zuivering en oxidatie. Bij de eerste stap van de methode worden micro-organismen gebruikt die zich voeden met de onzuiverheden in het water.

Dit proces verloopt hetzelfde als bij reguliere waterzuivering, zegt Marisa Punzi, een van de onderzoekers, tegen Radio Zweden. Hierdoor worden kleurstoffen en verschillende giftige materialen uit het water verwijderd.

Wat overblijft, zijn de meest giftige componenten, zoals mutagene stoffen uit veelgebruikte verfsoorten. Dit zijn stoffen die DNA in een celkern kunnen veranderen, waardoor ze bijvoorbeeld kankerverwekkend kunnen zijn. Door de toevoeging van ozongas aan het water, verdwijnen ook deze componenten volledig.

Grote vervuiler

Volgens Punzi is de behandeling van afvalwater een groot probleem in de textielsector. Textielafvalwater is rijk aan zouten en organische verbindingen, zoals verf en kleurstoffen. Het bevat daarnaast diverse substanties die worden gebruikt om kleding bestand te maken tegen verschillende invloeden.

In de meeste textielfabrieken in Azië worden chemische methodes gebruikt om giftige bestanddelen uit afvalwater tot een slib samen te klonteren. Dat slib wordt bijvoorbeeld gebruikt in wegconstructies. Het gif blijft echter ook in die hoedanigheid belastend voor het milieu.

Punzi hoopt dat fabrieken de natuurlijke methode gaan toepassen. Het liefst ziet ze de methode als onderdeel van een gesloten systeem, zodat het water opnieuw kan worden gebruikt. 

Bron: Radio Zweden, Lund University

Geen aardgas meer nodig in olieraffinaderij

De MIT-onderzoekers mengen ruwe olie met water en brengen dat op ruim 200 keer de atmosferische druk, bij een temperatuur van 375 graden Celsius. Het water wordt dan superkritisch, het gedraagt zich als vloeistof en gas tegelijk.Onder die condities breekt het de zware ruwe olie op in zwavelvrije, lichtere fracties die geschikt zijn voor gebruik in auto’s en vliegtuigen. Bij deze raffinage wordt in conventionele processen veel aardgas verbruikt en veel CO2 uit gestoten.“We hebben bevestigd dat de waterstofatomen die nodig zijn om het zwavel uit de olie te halen, direct uit superkritisch water kunnen komen”, zegt William Green, professor chemical engineering aan het MIT. “En om redenen die we nog niet geheel begrijpen produceert ons concept ook minder afval dan conventionele methoden.”Moeilijke olie opwaarderenNa tientallen jaren van grootschalig aardoliegebruik zijn de aantrekkelijkste oliebronnen opgebruikt. In absolute zin is de resterende olievoorraad nog voor jaren toereikend, maar het vergt steeds meer inventiviteit en het kost steeds meer energie om de olie uit steeds grotere dieptes op te pompen.De ruwe olie die tegenwoordig uit de grond komt is bovendien van een veel lagere kwaliteit dan die van enkele decennia geleden. In raffinaderijen verbruiken oliebedrijven daarom aardgas om uit de zware ruwe olie toch lichte hoogwaardige brandstoffen als benzine en kerosine te kunnen maken.De raffinaderijen zetten het aardgas om in waterstof en CO2, en laten het waterstof vervolgens reageren met de ruwe olie. De grote, zwavelhoudende oliemoleculen breken daarbij op in kleinere fracties als benzine, diesel en kerosine.Duurzamer alternatiefGebruik van de ene fossiele brandstof om een andere fossiele bron bruikbaar te maken is kostbaar en gaat samen met veel CO2-uitstoot.“Daarom is er veel interesse in alternatieve methoden, die zonder gebruik van waterstof een grotere fractie van de ruwe olie in zwavelvrije brandstoffen kunnen omzetten”, zegt Ahmed Ghoniem, professor werktuigbouwkunde aan het MITHet Amerikaanse bedrijf Renmatix gebruikt in zijn processen ook superkritisch water, om houtafval om te zetten in bruikbare suikers. Deze suikers dienen als grondstof voor de chemie of voor de productie van brandstoffen. Het bedrijf ontving onlangs een onderscheiding voor zijn prestaties op het vlak van groene chemie.Bron: MIT News  | Foto: Richard Masoner, rabiem22, via Flickr Creative Commons (Cropped by Duurzaambedrijfsleven)