Jeremy van der Haegen 06 april 2022, 13:00

In Noorwegen is Bitcoin wel degelijk 'groen'

Noorwegen levert niet eens 1 procent van de energie van het Bitcoinsysteem op, maar het minen gebeurt wel al op een “groene” manier.

Adobe Stock 460797235 Alle miners ter wereld gokken elke seconde zo'n 193.000.000.000.000.000.000 keer op de juiste oplossing voor een wiskunde puzzel, die een beloning van 6,25 Bitcoin oplevert. | Credits: AdobeStock

Noorwegen is een kleine speler in de wereld van cryptomunt Bitcoin, maar wellicht wel een belangrijke innovator. Het Scandinavische land produceert zo’n 0,77 procent van de hashrate (rekenkracht die de computer nodig heeft voor het delven van munten, red.) van het Bitcoinsysteem via volledig hernieuwbare “groene” energie.

De hashrate van Bitcoin representeert de totale hoeveelheid rekenkracht die in Bitcoin wordt gepompt. Het is een belangrijke maatstaf voor de gezondheid en veiligheid van het systeem achter de cryptomunt. Op dit moment noteert de totale hashrate rond de 193 EH/s, ofwel exahashes per seconde.

Dit betekent dat alle miners ter wereld samen elke seconde zo’n 193.000.000.000.000.000.000 keer gokken op de juiste oplossing voor een wiskundige puzzel die de volgende transactie met Bitcoin goed moet keuren. Wie juist gokt, haalt een miningbeloning van 6,25 Bitcoin op.

Lees ook: Bitcoin moet duurzamer worden

Miners hebben schaalbare energie nodig

Noorwegen zou zijn aandeel van de hashrate volledig uit waterkracht halen, zo weet Arcane Research. Het delven naar Bitcoin zou volgens het bedrijf “bloeien” in Noorwegen en zich ontpoppen tot een “groene oase van hernieuwbare energie”.

Jaran Mellerud van Arcane Research zou cryptosite Cointelegraph verteld hebben dat er vooral in het noorden van het Scandinavische land enorm veel potentieel is voor het mijnen van crypto. Daar zou er namelijk een overvloed aan waterkracht aanwezig zijn, zodat miners goedkoop aan hernieuwbare energie kunnen geraken. Bovendien kan de hitte die het minen opwekt, hergebruikt worden door de lokale gemeenschap om zich te wapenen tegen de enorme kou in de regio.

Omdat het systeem van Bitcoin een constante en competitieve opschaling van energie vereist om het minen mogelijk te maken, is hernieuwbare energie voor miners veel interessanter dan het gebruik van fossiele brandstoffen en andere eindige vormen van stroomopwekking. Volgens de Bitcoin Mining Council zou het systeem van Bitcoin eind vorig jaar al zeker voor 58,5 procent gebruik maken van groene energie.

Lees ook: 7 duurzame cryptomunten om in 2022 in de gaten te houden

De hel van lapland

Het Duitse cryptobedrijf BlueBite zou al zeker sinds 2018 werkzaam zijn in de noordelijke regio’s van Noorwegen. BlueBite-CEO Conor Davis zei tegen Cointelegraph dat een van zijn faciliteiten gevestigd was in de “hel van Lapland”.

Door de aanwezigheid van de miners is de regio echter een stuk leefbaarder geworden. Het bedrijf creëerde er banen en maakte er optimaal gebruik van de lokale hernieuwbare energie. Bluebite onderzoekt nu zelfs of het met overtollige warmte aardbeien kan verbouwen in de regio of warmte naar de huizen van bewoners kan brengen.

Het succesverhaal van Bitcoin in Noorwegen blijft voorlopig een case study op kleine schaal, maar toont duidelijk aan dat het delven naar crypto wel degelijk groen kan zijn en duidelijke voordelen kan opleveren voor lokale bewoners.

Lees ook: Bitcoin te vervuilend? Zo maken we datacenters milieuvriendelijk en duurzaam

Schrijf je in voor onze Newsbreak: iedere dag rond 12 uur het laatste nieuws

Wil jij iedere middag rond 12 uur het laatste nieuws over duurzaamheid ontvangen? Dat kan! Schrijf je hier in voor onze Newsbreak.

VK wil zonne-energie winnen in de ruimte

Zonne-energie opvangen in de ruimte en deze vervolgens terugbrengen naar de aarde om elektriciteit te produceren klinkt als science fiction, maar het is – technisch – mogelijk. Recente technologische ontwikkelingen hebben het plan realiseerbaar gemaakt. Concreet gaat het om een satelliet die is uitgerust met zonnepanelen, die de opgevangen energie vervolgens met behulp van hoogfrequente radiogolven terug naar de aarde zendt. Een antenne op de grond, een zogeheten gelijkrichterantenne, zou die radiogolven dan omzetten in de elektriciteit die uiteindelijk aan het elektriciteitsnet zou worden toegevoerd.Zonne-energie voor het Verenigd KoninkrijkHet idee is niet nieuw. Zo kan het al een tijdje rekenen op de belangstelling van het Amerikaanse leger, dat het ziet als een manier om zijn afgelegen bases energieonafhankelijk te maken. Bovendien zou het opvangen van zonne-energie uit de ruimte het mogelijk maken zich te bevrijden van de dag/nacht-cyclus en de grillen van het weer, wat een constante elektriciteitsproductie zou opleveren. De Britse regering heeft onlangs haar Net Zero Innovation Portfolio herzien, een lijst van potentiële oplossingen voor het netelige energie- en klimaatprobleem die Groot-Brittannië in staat zouden stellen tegen 2050 de belofte van koolstofneutraliteit te brengen. Een van de veelbelovende manieren om dichter bij dat doel te komen is een ruimtestation op zonne-energie in een baan om de aarde te brengen. Hoge onderhoudskosten De satelliet zou een diameter van 1,7 km hebben en ongeveer 2.000 ton wegen. De grondantenne zou veel ruimte in beslag nemen – ongeveer 6,7 km bij 13 km, volgens Space News. Gezien de snelheid waarmee bouwgrond in het VK wordt opgebruikt, is het waarschijnlijker dat het toestel op zee wordt geplaatst. En het moet nog steeds daarheen worden gestuurd, wat geen sinecure is en veel lanceerpogingen zou vergen – terwijl de huidige draagraketten waarmee satellieten in een baan om de aarde kunnen worden gebracht meestal slechts voor één lancering zijn gebouwd. Ook de kosten zullen waarschijnlijk zeer hoog zijn, vooral omdat de zonnestraling de panelen snel zal aantasten en deze regelmatig moeten worden onderhouden en vervangen. Twee gigawatt aan zonnestroom Maar het lijkt erop dat wetgevers aan de andere kant van het Kanaal bereid zijn om de kans te wagen. De eerste raming van de kostprijs van het programma: 17 miljard pond, of 20 miljard en 249 miljoen euro. En toch zijn dit slechts tests op kleine schaal, vooral omdat de technologie nog niet volledig is ontwikkeld. Het overbrengen van energie over grote afstanden – in dit geval van een zonnesatelliet in de ruimte naar de aarde – is erg moeilijk. Met de huidige technologie zou slechts een klein deel van de opgevangen zonne-energie de aarde bereiken. Deze satelliet zou het VK 2 gigawatt (GW) aan elektriciteit leveren. Hoewel dit een aanzienlijke hoeveelheid elektriciteit is, is het slechts een kleine bijdrage aan de huidige opwekkingscapaciteit van het VK van ongeveer 76 GW. Gezien de extreem hoge aanloopkosten en het trage rendement van de investeringen, zou het project aanzienlijke overheidsmiddelen en investeringen van particuliere ondernemingen vergen. Maar naarmate de technologie voortschrijdt, zullen de kosten van lancering en fabricage in de ruimte gestaag dalen. Tenminste, dat hopen de voorstanders van dit soort projecten. Overigens broeden niet alleen de Britten op zo’n plan: China werkt ook aan dergelijke zonne-energiecentrales en hoopt er tegen 2035 een in een baan om de aarde te hebben.Schrijf je in voor onze Newsbreak: iedere dag rond 12 uur het laatste nieuws Wil jij iedere middag rond 12 uur het laatste nieuws over duurzaamheid ontvangen? Dat kan! Schrijf je hier in voor onze Newsbreak.