Recht op reparatie
Afgelopen dinsdag is het Europees Parlement het met een ruime meerderheid (590 stemmen voor, 15 tegen) eens geworden over een versterkt ‘recht op reparatie’ voor consumenten. Dit recht houdt in dat het voor mensen makkelijker moet worden om kapotte producten te laten repareren. Zo moeten verkopers bijvoorbeeld altijd reparatie prioriteit geven, als dit goedkoper of even duur is als vervanging.
Ook wordt de garantie van een product met een jaar verlengd als het gerepareerd is. Daarbij moeten producenten een vervangend product in bruikleen aanbieden voor de duur van een reparatie. Op 22 november neemt de Europese Raad zijn standpunt in. Daarna kunnen de onderhandelingen met het Parlement beginnen die later die jaar gepland zijn.
Verminderen van afval en schadelijke stoffen, meer recycling
Hetzelfde Parlement nam woensdag zijn standpunt in (426 stemmen voor, 125 tegen) over nieuwe regels die de afvalstapel van verpakking moet verkleinen en hergebruik en recyclen moet stimuleren. Ook moet er een verbod komen op schadelijke stoffen in voedselverpakkingen. Het Parlement pleit voor duidelijke doelstellingen om plastic verpakkingen de komende jaren te minderen, van een reductie tot 10 procent in 2030 tot 20 procent in 2040.
Met name kleine verpakkingen voor eenmalig gebruik moeten verminderd worden, zoals je ziet bij toiletartikelen in hotels. Ook moet het mogelijk worden om eigen bakjes mee te nemen naar horeca die afhaalmaaltijden bieden. Tot slot moet er een verbod komen op ‘forever chemicals’ in voedselverpakkingen om negatieve gezondheidseffecten te voorkomen. Vergelijkbaar met het regels voor reparatie zullen in een later stadium de onderhandelingen met de Europese Raad beginnen.
Strenger toezicht op certificering van CO2-compensatie
Een iets-verder-van-ieders-bed-show, maar daarom niet minder belangrijk: het Europees Parlement (448 stemmen voor 65 tegen) wil strenger toezicht op de certificering en kwaliteit van projecten die als doel hebben om CO2 uit de lucht te halen. Nu compenseren sommige bedrijven hun eigen CO2-uitstoot door certificaten te kopen bij partijen die juist CO2 uit de lucht halen. Denk aan het massaal planten van bomen of technieken die direct CO2 uit de atmosfeer kunnen vangen (direct air capture).
Milieugroepen hadden kritiek op het huidige certificeringssysteem omdat onvoldoende wetenschappelijk kon worden onderbouwd hoeveel CO2 er daadwerkelijk bij dit soort projecten werd afgevangen. Eerder dit jaar bleek nog uit een groot onderzoek van The Guardian dat de CO2-compensatie van veel grote bedrijven waardeloos was. Met een aanscherping van het certificeringssysteem wil het Parlement fraude aanpakken en voorkomen dat bedrijven kunnen greenwashen met slecht onderbouwde compensatieclaims.
