Teun Schröder
07 januari 2022, 09:00

Een veranderend familiebedrijf: “Ons businessmodel is van zichzelf circulair”

In 2020 nam Faber Group afscheid van zijn palletproductiebedrijven. Het besloot zich volledig te richten op het uitbreiden van het circulaire poolingmodel. Bij de nieuwe strategie hoort digitalisering en het vinden van nieuwe partners. “Ik hoop dat we de komende tijd een aantal mooie acquisities kunnen doen.”

Pallets circulair

“Elk product dat een lading draagt, en getransporteerd en hergebruikt kan worden is voor ons interessant”, begint Stan Peeters, chief financial officer bij Faber Group. Het 3e generatie familiebedrijf richt zich vanaf eind jaren ’90 op poolingdiensten: het inzamelen, distribueren en hergebruiken van pallets en boxen. Maar het type ladingdrager is steeds gevarieerder. Sinds 2019 zijn daar met de overname van vPool bijvoorbeeld vlees- en viskisten bijgekomen. Als het aan Peeters ligt stopt het daar niet. “De afgelopen tijd hebben we nieuwe financiering aangetrokken, waarmee we meer power hebben voor overnames.” Faber kijkt daarbij in de volle breedte over wat Peeters het ‘ladingdragers-spectrum’ noemt.

Stan Peeters, CFO Faber Group

Circulaire modellen

Na de verkoop van de palletproductiebedrijven is hij samen met CEO Ingrid Faber aan de slag gegaan met het definiëren van de nieuwe strategie: Carrying Impact. “We willen meer impact maken met circulaire modellen”, vertelt Peeters. “Een pallet in de pool, voorkomt eenmalig gebruik. Dit betekent minder boskap, minder productie en dus minder grondstofverbruik. Pooling van ladingdragers is de kern van ons verdienmodel. En het mooie is dat dit businessmodel van zichzelf circulair is. Dat kun je maar over weinig business modellen zeggen ”

Meetbaar

Bij het ontwikkelen van een nieuwe strategie komen verschillende disciplines samen. “Daarbij komt de meer cijfermatige rol van CFO van pas. We verzamelen de juiste data, facts en figures, die verder gaan dan alleen omzet en winst. We willen heel concreet maken wat onze nulmeting is. We gaan onze impact meetbaar maken, zodat we de meerwaarde van circulariteit kunnen hardmaken.” Makkelijk is deze klus niet. Want bij een circulair model als pooling gaat het al snel over veel variabelen zoals vermeden grondstofverbruik en voorkomen kilometers van vrachtverkeer. En rijdt zo’n vrachtwagen elektrisch, op LNG of op diesel? “Het zijn cijfers die niet voor het oprapen liggen. Maar ik heb er vertrouwen in dat we een objectieve meting kunnen definiëren.”

Familiebedrijf

Na de nulmeting kunnen de ambities geconcretiseerd worden. Onder Faber Group hangen vijf verschillende bedrijven die allemaal een rol in de poolingmarkt vervullen. Peeters: “Naast het vasthouden van ons Ecovadis Platinum niveau, richten we ons op SDG 12 (verantwoorde consumptie en productie), 13 (klimaatactie) en 17 (partnerschappen). Deze hebben we omgedoopt tot de Faber Development Goals (FDGs). De divisies van ons bedrijf bepalen grotendeels zelf hoe ze invulling willen geven aan de nieuwe strategie met aansprekende projecten. Uiteraard met de gedachte van de familie Faber in het achterhoofd. We zijn een organisatie met verantwoordelijkheid naar onze medewerkers, klanten en de planeet. Door op elk van deze punten te focussen creëren we een duurzame wereld.”

Partnerschappen

Peeters benadrukt dat Faber Group samenwerkingen met andere bedrijven nodig heeft om het circulaire model verder uit te bouwen. “De Europese markt van ladingdragers kent een paar grote spelers, maar ook heel veel kleintjes. Veel daarvan is nog ongeorganiseerd. Daar ligt genoeg potentie om te groeien.”

Faber Group is nadrukkelijk op zoek naar een speler met een schaalbaar Europees poolingmodel. En niet onbelangrijk, voegt Peeters toe: “dat duurzame DNA wat wij hebben, moet ook bij onze partners zitten.”

De Smart Box is een kunststof doos die in de verschillende fasen van transport gebruikt wordt en eenvoudig gevuld en leeggehaald kan worden

Smart Box

Een voorbeeld van een succesvolle samenwerking is de ontwikkeling van de Smart Box met GS1 en een aantal retailketens in Duitsland. De belanghebbenden in dit project zochten naar een manier om de hoeveelheid afval te verminderen die vrijkomt bij het vervoeren van de consumentenproducten. Voor elke transportstap – van fabrikant naar distributiecentrum en van daaruit naar bijvoorbeeld drogisterijen – wordt namelijk veel karton gebruikt. Bovendien gaat er veel tijd verloren bij het in- en uitpakken van de verschillende dozen. Om die reden bedachten de betrokken partijen de Smart Box. Dit is een kunststof doos die in de verschillende fasen van transport gebruikt wordt en eenvoudig gevuld en leeggehaald kan worden. Faber Group ontfermt zich uiteraard over het poolinggedeelte van de Smart Box. Het bedrijf zorgt samen met zijn partners dat de boxen onderhouden en zo nodig gerepareerd worden. En het distribueert de boxen naar de plekken waar ze nodig zijn. Zo wordt in de keten karton bespaard en minder afval gecreëerd. De Smart Box betekent gemiddeld zo’n 80 procent minder eenmalig grondstofgebruik voor verpakkingen.

De implementatie van de Smart Box is een voorbeeld van hoe Faber Group zich ontwikkelt tot een databedrijf. “Bij de Smart Box is het essentieel dat we de box kunnen traceren. Op die manier kun je volgen waar je lading is”, legt Peeters uit. “Die data zijn cruciaal voor onze klanten en zorgen er ook voor dat de pool van ladingdragers goed te volgen is en daardoor het hergebruik beter wordt. Wij zijn steeds vaker de regisseur die het geheel overziet en de verbinding maakt tussen alle verschillende spelers.

Duurzaamheid als CFO

Voordat Peeters aan de slag ging bij Faber Group werkte hij voor beursgenoteerde bedrijven en investeringsmaatschappijen. “Een langetermijnvisie is nergens zo duidelijk aanwezig als in een familiebedrijf. Het is logisch verweven met de komst van volgende generaties.

Ook ziet hij dat duurzaamheid een steeds relevanter onderwerp wordt voor CFO’s. “Tien jaar geleden draaide het vooral om financiële prestaties. Maar waarde heeft voor mij een bredere betekenis gekregen dat alleen financiële parameters zoals winst of omzet. Nu is er naast een verplichting naar volgende generaties ook het besef dat duurzaamheid onderdeel is van risicoanalyses. Door de klimaat- en de coronacrisis leren we denken in scenario’s. Wat als arbeid wegvalt? Wat als mijn grondstof straks niet meer beschikbaar is? Er is steeds meer bewustwording dat financiële prestaties en duurzaamheid elkaar niet uitsluiten, maar juist aanvullen. Elke CFO die dat zich nog niet realiseert, moet dat nu wel gaan doen.”

Don’t look up: mislukte film, geslaagde metafoor voor klimaatverandering

Het is het einde van de film: onze helden die we in de loop van twee uur leren kennen zitten samen aan tafel. Ze spreken hun dank uit, terwijl een onvermijdelijke apocalyps letterlijk door de muren komt. “I’m thankful that we tried”, zegt Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) tegen de groep. Een paar minuten later is de hele mensheid dood. Ik ben blij dat we het geprobeerd hebben. De zin vat het fatalisme waar Don’t Look Up van regisseur Adam McKay mee speelt goed samen. Het verhaal in het kort: Kate Dibiasky ontdekt een komeet die recht op aarde afkomt en al het leven uit zal roeien. Ze probeert met haar baas Randall Mindy (Leonardo diCaprio) de Trump-achtige president van de Verenigde Staten (Meryl Streep) te overtuigen om in actie te komen. Uiteindelijk leidt dit tot een plan van een multimiljardair met een techbedrijf om de komeet op te blazen en de kleinere stukjes naar aarde te brengen om de waardevolle grondstoffen in de ruimtesteen te oogsten, voor geld. Metafoor voor klimaatcrisis De film is overduidelijk een metafoor voor de huidige klimaatcrisis. In de eerste plaats door de apathie van de machthebbers, die in deze film constant als ongeïnteresseerd, incompetent, geldlustig en agressief dom worden neergezet. Een herkenbare echo van de afgelopen jaren in het Witte Huis. Maar ook door de twee astronomen die samen met Teddy Oglethorpe (Rob Morgan), de baas van het Planetary Defense Coordination Office, proberen de wereld te overtuigen dat snelle actie nodig is. De wereld reageert met een tweespalt, tussen hen die zeggen ‘Just look up’, en de komeet steeds helderder aan de hemel zien staan. En de groep die zegt: ‘Don’t look up’, en het bestaan van de naderende komeet ontkennen. Klinkt bekend. Maar zoals het vaker is met de films van Adam McKay (bekend van The Big Short en Vice), verzuipt de politieke boodschap in een combinatie van te veel plot en te veel activisme. McKay wil graag een plasje doen over álle problemen. De film kan namelijk net zo goed gelezen worden als een kritiek op de pandemiepolitiek, of de talloze andere problemen die de wereld tegenwoordig plagen. We're all going to fucking die Het plot en script zijn net te warrig om echt te boeien. Een comedy, een drama en een apocalyps tegelijk. Ook in zijn manier van filmen hinkt de regisseur de hele tijd op verschillende benen. Wat overblijft is de boodschap van de film: het loopt slecht af als we niks doen. Op een zeker moment in de film breekt Kate Dibiasky, wanneer ze tijdens een populair praatprogramma schreeuwt “We are all going to fucking die”. DiCaprio doet later in de film precies hetzelfde. We snappen het. De frustratie van McKay over de wereldleiders en het gebrek aan actie tegen existentiële crises is voelbaar en begrijpelijk. En de film raakt een snaar: volgens Netflix (overigens altijd ondoorzichtig over de kijkcijfers) is de film de op twee na meest succesvolle ooit van het streamingplatform. Maar het eens zijn met de politieke boodschap betekent niet dat de film goed is. Het laatste half uur, waar Lawrence snel een liefdesrelatie ontwikkelt met Hollywoods nieuwe golden boy Timothee Chalamet (Yule in de film), is het sterkst. Het is ook het deel waar McKays activisme iets naar de achtergrond verdwijnt en de film minder luid is. Heel even dacht ik: wat als het gestoorde plan van de tech-ondernemer (Mark Rylance) lukt, en de komeet verdwijnt. Dit zou een interessante boodschap opleveren: het grootkapitaal levert uiteindelijk een oplossing, maar de risico’s die erbij pasten waren onverantwoord. Het zou de film een verrassender, ambiguer einde geven, waarin het nog steeds duidelijk is dat de techbro en Meryl Streep fout zaten, maar met mazzel resultaat bereikten. Want uiteindelijk is een mazzelende, onkwetsbare elite realistischer dan het einde van de mensheid. Marc Seijlhouwer is redacteur van Change Inc. Schrijf je in voor onze Newsbreak: iedere dag rond 12 uur het laatste nieuws Wil jij iedere middag rond 12 uur het laatste nieuws over duurzaamheid ontvangen? Dat kan! Schrijf je hier in voor onze Newsbreak.